web counter

BOŻA HISTORIA JEZUSA CHRYSTUSA

 

 

STWORZENIE WSZECHŚWIATA WEDŁUG KSIĘGI RODZAJU

 

CRYS

WPROWADZENIE DO KOSMOLOGII XXI WIEKU

 

 

PRZEDMOWA

Oto najlepiej strzeżona tajemnica świata. Przez 3 500 lat, które upłynęły od czasów Mojżesza do Chrystusa Raúla, żadnemu człowiekowi nie pozwolono otworzyć Pieczęci, za pomocą której Bóg JAHWE postanowił, że Historia Stworzenia Niebios i Ziemi pozostanie poza zasięgiem ludzkiego rozumowania przez tysiąclecia; aż do Dnia wyznaczonego w Jego Przewidzeniu, jak można zrozumieć.

Po otwarciu tej Pieczęci, po ujawnieniu hieroglifu napisanego przez Mojżesza do odczytania przez wszystkie narody, Mądrość Boga JAHWE, jej Twórcy, zostaje wywyższona aż do nieskończoności, tym bardziej, że mędrcy i geniusze wszystkich stuleci próbowali otworzyć tę Pieczęć, odczytać jej treść, ale nie byli w stanie tego uczynić.

Pozdrowienia

Istnieją trzy rzeczywistości, które są niewidzialne i stanowią jedną całość. Te trzy rzeczy to Nieskończoność, Wieczność i Bóg. Jesteśmy trzej świadkami tej Rzeczywistości i wszyscy trzej stanowimy jedną całość. Te trzy rzeczywistości to Wszechświat, Biblia i dzieci Boże. Każdy na swój sposób, wszyscy trzej dajemy poprzez naszą Istotę świadectwo o istnieniu tej Rzeczywistości, jaką jest Stworzenie.

Deklaracja zasad

Niniejsze studium dotyczące „Wspomnień o stworzeniu wszechświata” wywodzi się z potrzeby otwarcia Wiary na naukowe zasady Natury. Nie zamierzam opierać Wiary na tych zasadach, ponieważ Wiara została zbudowana na zasadach nadprzyrodzonych, których wiecznym traktatem są Ewangelie. Wcielenie i Zmartwychwstanie to dwa filary Świątyni Wiary; w obliczu pytań o Pochodzenie wszystkich rzeczy jedynym wyjaśnieniem, jakie mogli nam dać nasi rodzice, a my sami mogliśmy dać, aż do tej pory, naszym dzieciom, jest Opowieść o Stworzeniu Wszechświata według Księgi Rodzaju. To znaczy: Bóg stworzył Niebo i Ziemię. A reszta, czyli „jak i kiedy”, to aspekty Działania Stwórczego, które możemy poznać lub nie poznać, ale które niczego nie dodają ani nie ujmują Wiary. Zadaniem, jakie sobie wyznaczyłem w tej książce, jest wyjaśnienie pierwszej z tych dwóch niewiadomych: „jak”. Bo choć wiara jest niepokonana, nikt nie może zaprzeczyć, że wiara bez wiedzy jest podatna na zepsucie, co dobrze wykazano na przestrzeni wieków. Wszystkie błędy chrześcijaństwa musimy zatem przypisać niewiedzy. W związku z tym w tej książce zamierzam przejść prosto do Prawdy: Wszechświat, ta astrofizyczna konstrukcja, w obrębie której krąży nasz Układ Słoneczny, został stworzony przez Boga z Księgi Rodzaju. Natomiast rzekomy przypadkowy fakt, że ten ostateczny zbiór zapierającego dech w piersiach piękna, który nazywamy Wszechświatem, powstał z chaotycznej serii elementów, nie spowodował dla naukowego materializmu żadnego konfliktu, o ile nauka zaprzeczała istnieniu naturalnej estetyki.

 

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię

 

Konieczność , by zacząć od czegoś, skłoniła nas do sięgnięcia po odpowiedni fragment Biblii: „Na początku Bóg stworzył Niebo i Ziemię. Ziemia była bezkształtna i pusta, a ciemność okrywała powierzchnię otchłani, ale Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód. Rzekł Bóg: «Niech stanie się światłość!» – i stała się światłość”.

Ta informacja biblijna stawia nas na konkretnej platformie geologicznej. Co więcej, konkretnie Objawienie rozciąga u naszych stóp okres geohistoryczny. Jeśli wychodząc od tej Informacji – Ziemia była pusta – rozejrzymy się wokół i usuniemy z powierzchni globu wszystkie klasyczne elementy Natury – atmosferę, kontynenty, oceany i czapy polarne – co nam pozostaje? Pustą planetę dzień przed jej biosferycznym narodzeniem! Obrazem najbardziej zbliżonym do jej stanu pierwotnego jest widok powierzchni Księżyca. Wychodząc od tego stanu pierwotnego, pojawia się pytanie: jaki ciąg procesów fizycznych musielibyśmy uruchomić, kontrolować i kierować, aby z podobnej platformy geologicznej stworzyć biosferę?

Oto scenariusz; oto platforma, z której zaczniemy wspinać się po drabinie elementów naturalnych.

Bóg otworzył usta i ogłosił swoje Słowo: „NIECH BĘDZIE ŚWIATŁO”.

Natychmiast Ziemia zaczyna obracać się wokół własnej osi z coraz większą prędkością. Pod wpływem energii uwolnionej przez Stwórcę kula ziemska zaczyna obracać się wokół własnej osi z coraz większą prędkością.

To był pierwszy etap sekwencji geohistorycznej w początkach biosfery. W wyniku przyspieszenia obrotowego kuli ziemskiej oraz w rytmie sejsmologicznego pulsu silnika geofizycznego skorupa ziemska zaczyna się nagrzewać i trzeszczeć w symfonii trzęsień ziemi i wybuchów wulkanów. W ciągu kilku godzin geologicznych ta „pusta” Ziemia zamieniła się w ocean żywej lawy, pod którego prądami wydaje się poruszać armia wulkanów walczących z falami magmowymi płaszcza ziemskiego, który przerwał bariery skorupy ziemskiej i radośnie rozlewa się po powierzchni litosfery.

Fale pływowe i gigantyczne tsunami lawy wstrząsają powierzchnią planety, a z ich grzbietów wyrzucane są do stratosfery pociski magmy, które stygną, zamieniają się w skałę i ponownie spadają do oceanu ognia z hukiem meteorytu, komety.

Odpowiedź o charakterze mechanicznym na biblijną zagadkę: uruchamia serię zjawisk geofizycznych, których głównymi etapami są: stopienie skorupy pierwotnej i sublimacja powstałej protoatmosfery.

Siłą napędową tej geohistorycznej odpowiedzi było Jądro. Energię niezbędną do wywołania tej zmiany stanu dostarczył Bóg, dzięki czemu spowodował przyspieszenie tempa pracy Jądra poprzez zwiększenie gęstości na astrofizyczną jednostkę sześcienną pola grawitacyjnego Ziemi. W praktyce, porównując teraz Ciało Geofizyczne z Maszyną, powiedzmy, że Bóg napełnił zbiornik (Pole Ziemskie) energią (grawitacją), powodując w ten sposób automatyczne podniesienie parametrów Silnika Geojądrowego do Punktu Krytycznego Implozji Astrofizycznej.

 O tym, że ten punkt krytyczny nie został przekroczony, świadczą skutki spowodowane sublimacją protoatmosfery, która z kolei dała początek czapom polarnym, bez których system biosferyczny nie powstałby, a których zanik oznacza jego nieodwracalny upadek.

Tak więc, gdy skorupa pierwotna przekształciła się w morze żywej lawy, rozciągające się od jednego bieguna do drugiego, a protoatmosfera (pierwotna) uniosła się aż do szczytu planety, ciało geonuklearne zaczęło spowalniać swoją prędkość obrotową na jednostkę czasu geologicznego.

Było już południe, gdy gazy powstałe w wyniku fuzji ciała geofizycznego zgromadziły sięwokół globu i dały początek pierwotnej atmosferze planetarnej, która jednak zawierała w swojej objętości wszystkie elementy niezbędne do powstania biosfery. Atmosfera ta nadal rozrastała się przez cały poranek, a wraz z upływem godzin zaczęła ukrywać pod swoją rozrzedzoną powłoką morze magmy, które dało jej początek.

Fizyka Stwórcza

Biorąc pod uwagę mechanikę topnienia ciał stałych i rozumiejąc, że właśnie tę elementarną mechanikę Bóg zastosował do pierwotnej skorupy Ziemi, możemy stwierdzić, że dynamiczna stabilizacja zewnętrznej struktury geofizycznej tej pierwotnej Ziemi nastąpiła w wyniku zmniejszenia się aktywności sejsmicznej jej wewnętrznego jądra geonuklearnego. Zgodnie z prawem bezwładności, gdy energia powodująca stopienie skorupy pierwotnej zakończyła swoje działanie, Ziemia powróciła do stanu równowagi sprzed chwili, w której Bóg otworzył usta i ogłosił swoją wolę: „Niech stanie się światłość”.

I w ten sposób, wkraczając w drugą połowę Pierwszego Dnia Księgi Rodzaju, Ziemia zaczęła powracać do swojego naturalnego stanu równowagi między różnymi częściami składającymi się na jej ciało geofizyczne.

Ostatnim etapem tego procesu – polegającego na stworzeniu Pierwotnej Atmosfery – była sublimacja tej protoatmosfery, której pierwotny skład chemiczny możemy porównać do składu planet naszego Układu Słonecznego.

Po odcięciu Ziemi od zewnętrznego źródła energii jej jądro osiągnęło nowy termodynamiczny stan równowagi. Podczas przejścia od „stanu masowego stopienia” do „stanu równowagi geofizycznej” skorupa ziemska uległa zestaleniu, a protoatmosfera w rezultacie weszła w fazę nagłej sublimacji.

Gdy zapadła noc Pierwszego Dnia, protoatmosfera zdążyła już przekształcić się w płaszcz lodowy. Płaszcz lodowy, który pokrył Ziemię od bieguna północnego do bieguna południowego i był tym Światłem, o którym mowa w Księdze Rodzaju. Mówiąc ogólnie: od ognia do lodu.

Fuzja skorupy pierwotnej i sublimacja pierwotnej atmosfery – to były dwa główne procesy, które Bóg zapoczątkował w Pierwszym Dniu.

Pełna sekwencja geohistoryczna

Zaskoczenie związane z odkryciem tej sekwencji wydarzeń geohistorycznych – sekwencji o całkowicie naukowym podejściu i przebiegu – nie powinno odwracać naszej uwagi od pełnego zestawu faktów, które, aby ułatwić ogólny ogląd całości, potraktowałem pobieżnie. Podsumujmy:

Po pierwsze: Kontrolowane zwiększenie gęstości na jednostkę objętości astrofizycznej pola grawitacyjnego Ziemi. Źródłem tego kontrolowanego zwiększenia, jak już wspomniałem, jest Natura Boskiej Istoty.

Po drugie: Pionowe przyspieszenie obrotów roboczych transformatora Ziemi. Stąd wyniknęło przyspieszenie obrotowe Kuli Ziemskiej wokół własnej osi oraz astrofizyczna implozja jądra, będąca źródłem ciepła planety.

Po trzecie: Globalny wzrost temperatury ciała geofizycznego, który z płaszcza rozprzestrzenił się aż do powierzchni i spowodował stopienie się skorupy pierwotnej.

Po czwarte: Upłynnienie skorupy pierwotnej pod wpływem fuzji zewnętrznej powłoki i powstanie pierwotnej atmosfery.

Piąty: Po zakończeniu przemiany paliwa grawitacyjnego w ciepło, Ziemia powróciła w ręce Natury, a jej nowe zmiany dostosowały się do prawa bezwładności. Spowolnienie obrotów roboczych transformatora geojądrowego, spadek prędkości obrotowej planety oraz obniżenie temperatury globu były trzema pierwszymi widocznymi skutkami.

Sześć: te trzy skutki stały się przyczyną nowej sekwencji zjawisk. Pierwszym z tych nowych skutków było ochłodzenie zewnętrznej powierzchni globu, co ipso facto położyło kamień węgielny pod powstanie zewnętrznego pierścienia geofizycznego, litosfery.

Siedem: Możemy również mówić o krzepnięciu skorupy wtórnej. W każdym razie to już kwestia gustu. Gdy zagłębimy się w ten temat, będziemy mieli czas, by je rozróżnić. Idąc nieco dalej, powiedzmy, że litosfera jest dla kuli tym, czym skorupa wtórna jest dla litosfery. Podsumowując, skorupa wtórna jest zewnętrzną warstwą litosfery. Była więc skorupa wtórna pierwszą warstwą litosferyczną, która uległa zestaleniu.

Osiem: Ciągły spadek temperatury geofizycznej w kierunku jej dawnego stanu początkowego, którego już nigdy nie osiągnęła, spowodował zestalenie się skorupy wtórnej, jak już wspomniałem, oraz powstanie pierścienia litosferycznego. Architektura geofizyczna kontynuowała budowę swojego ciała wraz z powstaniem drugiego pierścienia, płaszcza, którego ochłodzenie zamknęło źródło ciepła, z którego do tej pory zasilana była pierwotna atmosfera w celu zachowania jej naturalnego stanu.

Dziewiąte: Ostudzenie od zewnątrz ku wnętrzu globu logicznie musiało przekształcić pierścień litosferyczny w barierę uniemożliwiającą przepływ ciepła z jądra do atmosfery.

Dziesiąte: Odizolowana termicznie od Jądra temperatura Atmosfery gwałtownie spadła z zawrotną prędkością, jaką narzuciła izolacja. Jej objętość zamarzła. W rezultacie Atmosfera przekształciła się w Płaszcz Lodowy, który pokrył kulistość Planety od bieguna północnego do bieguna południowego Po południu Pierwszego Dnia. Jak wspomniałem wcześniej, ten Płaszcz Lodowy jest Światłem w Słowie Pierwszego Dnia.

Oto sekwencja, którą z radością przeszliśmy. Po drodze przedstawiałem konkretne fakty, które oddają wielkość Inteligencji Stwórczej i jej opanowanie nauk o przestrzeni, czasie, materii i energii. Opanowanie poznawcze, które jest niczym pole, na którym zapuszcza korzenie Drzewo Nauki Stworzenia. Nad tymi faktami zatrzymamy się na chwilę w następnej sekcji.

I tak właśnie było, i tak się stało

Powiedziawszy to, sekwencyjne podsumowanie wydarzeń historycznych, w których główną rolę odegrał Bóg podczas tego Pierwszego Dnia, możemy przedstawić w następujący sposób:

A: Zwiększenie gęstości ziemskiego pola grawitacyjnego.

B: Wzrost tempa pracy Centralnego Transformatora Geofizycznego.

C: Fuzja płaszcza i wulkaniczne upłynnienie skorupy pierwotnej.

D: Powstanie klasycznej atmosfery pierwotnej.

E: Ostudzenie jądra i zestalenie się skorupy wtórnej, czyli litosferycznej.

F: Sublimacja pierwotnej atmosfery. Ten płaszcz lodu, który otaczał planetę tego popołudnia, był Światłem, które wyszło z ust naszego Stwórcy, gdy rzekł:„Niech stanie się światłość”.

Firmament niebios

Tak więc, mając na uwadze stan Ziemi pod koniec Pierwszego Dnia, gdy glob geofizyczny był spowity tym płaszczem lodu, który jego Stwórca nazwał Światłem, z daleka nasza planeta wyglądała jak ogromna kula lodu unosząca się w Otchłani, niczym ogromne kosmiczne jajo zrodzone w Ciemnościach. Kolejny etap historii geologicznej, jaki Bóg miał na myśli, był następujący:

I: Przemieszczenie Ziemi z jej regionu pochodzenia do ostatecznego miejsca w Niebiosach

II: Wprowadzenie Ziemi do Układu Słonecznego i osadzenie jej na trzeciej orbicie.

III: Sublimacja pokrywy lodowej.

IV: Rozpad pokrywy lodowej na dwa bloki i cofanie się w kierunku biegunów geograficznych.

V: Powstanie oceanu i ukształtowanie się atmosfery biosferycznej.

O ciemnościach

Tekst biblijny mówi, że „Bóg stworzył dwa wielkie świecące ciała niebieskie: większe, aby panowało nad dniem, i mniejsze, aby panowało nad nocą, oraz gwiazdy; i umieścił je na sklepieniu niebios, aby oświetlały ziemię i panowały nad dniem i nocą, oraz aby oddzielały światło od ciemności”. Autor Księgi Rodzaju najpierw mówi nam, że Bóg stworzył Światło, a zaraz potem oświadcza, że po stworzeniu Światła oddzielił je od Ciemności.

Bierzemy ołówek i kartkę papieru i rysujemy linie.

Rysujemy okrąg w rogu kartki i nazywamy go „Ziemią”. Po przeciwnej stronie rysujemy kolejny okrąg i nazywamy go „Ciemnością”.

Wniosek:

Jeśli Bóg stworzył Światło i oddzielił je od Ciemności, oznacza to, że Ziemia znajdowała się w tym momencie w tym obszarze, od którego obecnie oddzielają ją gwiazdy. Albo, co jest tym samym, przed stworzeniem Światła: Ziemia znajdowała się pośrodku Ciemności.

Stworzenie drabiny elementów naturalnych.

Wprowadzenie przez Słońce nowej planety oznaczało dla jego Układu włączenie do jego pola nowego transformatora energii grawitacyjnej, posiadającego swoje unikalne właściwości. Jak ta zmiana strukturalna wpłynęła na relacje w rodzinie planetarnej, nie jest łatwe do ustalenia, ale był to czynnik, który Bóg znał z doświadczenia i na podstawie tego doświadczenia rozwiązał na papierze wszystkie niewiadome, zanim przystąpił do działania. Sukces zastosowania Jego matematyki w rzeczywistości nie wymaga dalekich poszukiwań; wyniki są widoczne gołym okiem. Skupimy się na Ziemi i na tym, co oznaczała dla jej fizycznego ciała integracja ze wspólnym polem grawitacyjnym.

Zacznę od stwierdzenia, że każde ciało o charakterze astrofizycznym, o ile jest odizolowane od jakiegokolwiek innego ciała, ogranicza się do zużywania własnej energii. Podczas gdy w Dniu Zero Ziemia była odizolowana w swoim regionie pochodzenia, niska prędkość przemian, z jaką pracowało jej jądro, utrzymywała jej puls na stabilnym minimum obrotów.

I Bóg mówi: „Ziemia była w stanie chaosu”, dając nam do zrozumienia, że każde ciało astrofizyczne odizolowane od sieci energetycznej ma tendencję do zapadania się i przemiany w pył. Kiedy Bóg powraca i podwaja energię swojego pola, przyspieszając obrót zewnętrznej powłoki Ziemi, co powoduje fuzję skorupy pierwotnej i powstanie Płaszcza Lodowego, który pokrył Glob pod koniec Pierwszego Dnia.

Gdy wprowadzono Ziemię do Układu Słonecznego, o świcie Drugiego Dnia, Ziemia znalazła się nagle w sytuacji podobnej do tej, w jakiej znajduje się transformator podłączony do sieci energetycznej. Pierwszą reakcją jej jądra było przejście ze stanu powolnej pracy do stanu zaawansowanego.

Siła grawitacyjna. Powstanie i kształtowanie się łańcuchów górskich

Niezależnie od równań regulujących masę ciał astrofizycznych podlegających zależnościom astrofizycznym oraz od odległości, jaką pokonuje ciało planetarne podczas swojej orbity, sekwencja zjawisk, których doświadczyła Ziemia podczas swojej trajektorii zbliżania się do Słońca, spowodowała przegrzanie jej jądra,

Należy zrozumieć, że temperatura wewnątrz tego „kotła ciśnieniowego”, w którym Bóg postanowił przekształcić ciało geofizyczne, nie mogła wzrastać w nieskończoność.

Siła grawitacyjna, jaką wywołało sprzężenie odpowiednich pól magnetycznych, gdy Ziemia przekroczyła przypisany jej pas elektryczny w Układzie Słonecznym, była hamulcem, który ustabilizował ją na jej orbicie. Siła ta wpłynęła na dolną litosferę, wyrywając z górnej części płaszcza podstawy wielkich łańcuchów górskich. Poprzez to podniesienie podstaw wielkich łańcuchów górskich Bóg otworzył litosferę w miejscu, gdzie ciepło zgromadzone w wewnętrznym ciele geofizycznym znalazło ujście, przez które mogło się uwolnić: w postaci gazów i lawy, a Bóg dzięki temu efektowi doprowadził do przemiany lodu w wodę. Taka jest sekwencja powstania wody i powietrza.

Sublimacja lodowego płaszcza

Natychmiastowy skutek spotkania Ziemi ze Słońcem w opisanych warunkach spowodował przyspieszoną sublimację zewnętrznej powłoki lodowej. Energia słoneczna działała jak rozgrzane do czerwoności żelazo przyłożone bezpośrednio do powierzchni lodu. Sublimacja ta spowodowała rozpad powłoki na dwa wielkie bloki oraz powstanie atmosfery biosferycznej.

Wody spod firmamentu niebios

Równowaga międzygórną warstwą Płaszcza a dolną warstwą pękniętej w ten sposób skorupy sprawiła, że ciśnienie cieplne zaczęło podnosić podnóża łańcuchów górskich, wokół których ciepło geojądrowe znalazło linie pływalności na zewnątrz. Tak więc, jeśli w strefie zewnętrznej energia słoneczna odegrała swoją rolę, to poniżej energia geofizyczna uczyniła to samo, pękając Lodowy Płaszcz, a przez jego szczeliny gazy zaczęły wydostawać się i przyczyniać się do tworzenia się trwającej Atmosfery.

Proces, który doprowadził do powstania oceanu pokrywającego równik i regiony tropikalne, a następnie spowodował przesuwanie się w kierunku biegunów geograficznych dwóch wielkich bloków lodu, na które podzielił się pierwotny blok. Wody tego Oceanu Macierzystego były wodami znajdującymi się pod firmamentem niebios. A firmament niebios, który znajdował się pomiędzy wodami znajdującymi się poniżej i powyżej jego ciała, to atmosfera.

Podsumowanie przejściowe z zakresu geohistorii

Podsumowując:

Światło było Płaszczem Lodu, pod którego brzemieniem znalazła się reszta budowli geofizycznej pod koniec Pierwszego Dnia.

Jego stworzenie nastąpiło poprzez stopienie Pierwotnej Skorupy; a stopienie tej Pierwotnej Skorupy spowodował Bóg, przyspieszając geojądrowy puls Kuli Ziemskiej.

To przyspieszenie rytmu pracy astrofizycznego serca Ziemi było konsekwencją zwielokrotnienia gęstości pola grawitacyjnego Ziemi na astrofizyczną jednostkę sześcienną

Na początku Drugiego Dnia Ziemia i Słońce ponownie się spotykają. Bóg wywołuje szereg zjawisk, z których pierwszym będzie sublimacja Płaszcza Lodowego. Płaszcz pęka i rodzi się Atmosfera, której wzrost, w połączeniu z przyciąganiem grawitacyjnym u źródła orbity stacjonarnej, nadaje jej imponujące przyspieszenie fizyczne.

Dwa powstałe w ten sposób bloki lodu rozpoczynają swoją podróż w kierunku biegunów geograficznych, pozostawiając między sobą wody Oceanu Matki, z którego objętości poprzez parowanie atmosfera będzie nadal czerpać swoją masę. Ta atmosfera jest Firmamentem w Słowie Drugiego Dnia.

Po zidentyfikowaniu Firmamentu ruch Ducha Bożego nad Wodami wyjaśnia się jako Jego ruch w Przestrzeni. Wkraczamy zatem w obszar zachowania Grawitacji, którą możemy zrozumieć dzięki naszej wiedzy o naturze cieczy. To otwiera nasz umysł na zrozumienie pola grawitacyjnego wszechświata jako oceanu, w którym układy gwiezdne jawią się jako kontynenty i wyspy, umożliwiając nawigację gwiezdną dzięki ich pozycjom w lokalnej przestrzeni galaktycznej.

Ogień, lód, woda i powietrze. To pierwsze stopnie drabiny żywiołów, po których się wspinamy. Kolejny nie wymaga przedstawiania. Podsumowując i na zakończenie:

A. – Fuzja skorupy pierwotnej.

B. Sublimacja pierwotnej atmosfery.

C. – Odmrożenie i cofnięcie się lodów.

D. – Powstanie atmosfery biosferycznej.

 Powstanie płaszczyzny wzajemnych powiązań biosferycznych

Zamyka się wędrówka po drabinie elementów naturalnych i otwiera się nowa droga. Lód, woda, powietrze – wszystkie elementy są na swoim miejscu i gotowe na wielkie wydarzenie, jakim jest przejście od materii nieorganicznej do organicznej.

Wracając do tematu ewolucji drzewa życia, na pierwszym miejscu są korzenie. To właśnie tam drzewo zaczyna kiełkować. Ale aby powstało drzewo, musi istnieć nasiono. Zakładając, że komórka macierzysta, Ziarno Życia, miała swoje źródło w Bogu, z sekwencji historycznych, które śledzimy, wynika, że ziarno drzewa gatunków zasiał Bóg pod wodami Wielkiego Oceanu. W związku z tym najpierw powstało Królestwo Roślin. Z tego podwodnego królestwa roślin, w wyniku przystosowania się pierwszych gałęzi do życia lądowego, w miarę jak poziom wód Wielkiego Oceanu obniżał się, wyłoniło się drzewo lądowych gatunków roślinnych.

Ewolucja tego nowego królestwa zakończyła się, gdy fotosynteza zmieniła skład chemiczny atmosfery.

Ten biohistoryczny etap miał miejsce podczas popołudnia trzeciego dnia. Widzieliśmy już, jak po pęknięciu Płaszcza Lodowego dwa powstałe bloki rozpoczęły odwrót w kierunku biegunów oraz jak trwające parowanie Oceanu w połączeniu z wypiętrzaniem się łańcuchów górskich pod wpływem siły grawitacyjnej spowodowało rozdzielenie się Oceanu na oceany i podział oceanów na morza.

W ten sposób, w miarę jak poziom wód opadał, rośliny morskie przystosowały się do życia lądowego, by z czasem przekształcić prehistoryczną atmosferę w atmosferę historyczną, w której głównym składnikiem jest tlen.

Z kolei, w ramach niezbędnej adaptacji do rewolucji, jaką samo królestwo roślinne wywoływało, prehistoryczne włókno roślinne z podwodnego podłoża nabrało właściwości historycznych drzew lądowych.

Wraz z stworzeniem królestwa drzew Bóg zamknął strukturę Planu Wzajemnych Związków Biosferycznych. Plan ten omówię pokrótce, zanim oderwę się od ziemi i wyślę tę opowieść w przestrzeń kosmiczną.

Autonomię Planu Wzajemnych Związków Biosferycznych można podsumować stwierdzeniem, że czapy polarne zostały ustabilizowane, aby stały się dwoma głównymi głównych ognisk termoregulacyjnych systemu ekosferycznego. Ognisk, od których Bóg uzależnił równowagę temperatury biosfery, a które, aby ustabilizować topnienie obu ognisk termoregulacyjnych, Bóg uzależnił od kąta obrotu kuli ziemskiej.

Przez te miliony i miliony lat ekosferyczne ogniska termoregulacyjne pozostawały niezmienne, utrzymując stabilną temperaturę biosfery, przy czym należy pamiętać, że wraz ze spadkiem ich masy ogólna temperatura musiała nieuchronnie wzrastać. Jednak uzależniając temperaturę biosfery od polarnych ognisk termoregulacyjnych, nasz Stwórca był zmuszony zapewnić im platformę geofizyczną. Platformę tę nazwę Autonomicznym Podłożem Ekosferycznym i wiąże się ona z równaniami leżącymi u podstawy niezmienności kąta obrotu Ziemi.

Autonomiczny Podłoże Ekosferyczne

Mamy Ziemię krążącą wokół Słońca. Widzieliśmy, że stabilność termodynamiczna biosfery została przez Boga uzależniona od mas polarnych. Teraz musimy zbadać mechanikę utrzymania czap polarnych, ponieważ wszystko skłania nas do przekonania, że temperatura i kąt obrotu pozostają w bezpośrednim związku, a jednak Ziemia krąży w polu grawitacyjnym podlegającym zmianom, które – pochodzące od centralnego ciała niebieskiego – przekształcają przestrzeń międzyplanetarną w wyniku jej wzajemnych powiązań ze światem gwiezdnym, do którego należy. Powoduje to na planetach niestabilną dynamikę obrotową, będącą odzwierciedleniem kołysania Słońca.

Podporządkowanie naszej planety prawu kołysania Słońca – którego przyczynę musielibyśmy omówić w innym rozdziale – zmieniłoby obszar oddziaływania energii słonecznej na kontynenty, co w konsekwencji spowodowałoby nieregularne topnienie czap lodowych. Jednak tak się nie dzieje, stąd pytanie: dlaczego Ziemia zawsze prezentuje Słońcu ten sam kąt obrotu?

Ta osobliwość ma swoje wyjaśnienie. Odpowiedź znajduje się w prawie rządzącym nachyleniem osi obrotu w kierunku jednej lub drugiej półkuli ciała obracającego się wokół własnej osi.

Codzienna rzeczywistość dostarcza nam różnorodnych przykładów dotyczących natury i praktycznych skutków tego prawa. Jego opis nie jest skomplikowany. Zastanówmy się, co by się stało, gdybyśmy zaczęli kręcić się z rozpostartymi ramionami, trzymając w jednej ręce encyklopedię? Czy obciążone ramię nie opadłoby w kierunku naturalnym dla ciężaru, który podtrzymuje? Chodzi mi o to, że wystarczy wziąć globus ziemski, położyć go na stole i przyjrzeć się temu przykładowi z encyklopedią w jednej ręce w kontekście zjawiska skupienia kontynentów na jednej półkuli. Czyż cała masa kontynentalna nie jest skupiona na jednej półkuli? Druga półkula jest zajęta przez wody Pacyfiku. Mamy już encyklopedię na jednym ramieniu Ziemi – jaki efekt uzyskamy, jeśli teraz weźmiemy globus ziemski i zaczniemy go obracać wokół własnej osi?

Ten efekt spadku kąta obrotu w kierunku przeciążonej półkuli jest właśnie tym, do czego dążył Bóg, obciążając jedną półkulę masą pięciu kontynentów. Efektem końcowym, jaki to wywoływało, był stały kąt obrotu .

 Konieczność stabilizacji płaszczyzny wzajemnych powiązań biosferycznych była koniecznością najwyższej wagi.

Stworzenie stabilnej platformy termodynamicznej jest koniecznością ewolucji.

Dzięki skupieniu pięciu kontynentów w obrębie jednej półkuli planety Bóg sprawił, że powierzchnia, którą Kula Ziemia wystawia na działanie energii słonecznej, pozostawała zawsze taka sama.

Dzięki tej optycznej stałości krzywa wzrostu temperatury biosferycznej, a tym samym topnienia czap polarnych, utrzymywałaby się w stabilnym tempie przez wszystkie epoki geologiczne.

Teoria pierścieni geofizycznych

Powiedziałem, że stabilizując kąt obrotu globu poprzez przemieszczanie masy kontynentalnej na jednej półkuli, Bóg uzyskiwał stały kąt padania światła słonecznego na bieguny geograficzne. Dzięki temu efektowi spodziewał się uzyskać stopniowe topnienie, które zapewniłoby ewolucji drzewa gatunków czas niezbędny do jej zakończenia. Podkreśliłem też, że ta architektoniczna wersja oczywiście kłóci się ze słynną hipotezą dryfu kontynentalnego. Dryf kontynentalny nie jest w stanie wyjaśnić stałości kąta obrotu; co gorsza, zaprzecza jego istnieniu.

Odchodząc od barokowych dyskusji i wychodząc od materializacji matematyki Autonomicznego Podłoża Ekosferycznego, powiedzmy, że architektura geofizyczna, którą Bóg zatwierdził, tworzy strukturę, w której litosfera jest stałym pierścieniem obracającym się na płynnym pierścieniu magmowym.

Pierścień magmowy, czyli płaszcz, z kolei unosi się na pierścieniu chromosferycznym. A w centrum mikrogwiazda, jądro, kołysze się w objęciach prądów grawitacyjnych, które pełnią rolę jej orbity.

W ramach tej konfiguracji fakt, że temperatura na powierzchni jądra i na powierzchni Słońca jest taka sama, nie jest przypadkiem. Podobnie jak to, że przy utrzymaniu stałej temperatury litosfery oceany zachowują się jak wody rzeki, których reaktor jądrowy potrzebuje do utrzymania swojej temperatury w równowadze.

Teoria wulkanologicznego systemu flotacyjnego

W pierwszym Dniu nasz Stwórca podwoił gęstość energii na jednostkę sześcienną astrofizyczną pola grawitacyjnego Ziemi. Reakcją Jądra, które w tym momencie znajdowało się w stanie zimnym, było uaktywnienie się i przystąpienie do przekształcenia tego zasilania w ciepło.

Natychmiast płaszcz ulega upłynnieniu, a skorupa pierwotna topi się. Po zakończeniu tych procesów jądro ponownie się ochładza, w wyniku czego skorupa krzepnie i przekształca się w pierścień geofizyczny, który nazywamy litosferą.

Gdy znajdzie się w zasięgu oddziaływania Słońca: transformator geojądrowy ponownie się aktywuje i osiąga stałą temperaturę, równą temperaturze zewnętrznej gwiazdy, wokół której orbituje. Myślę, że wynosi ona około sześciu tysięcy stopni Celsjusza. To włączenie do Układu Słonecznego zatrzymało krzepnięcie płaszcza, a jednocześnie utrzymało stabilność pierścienia litosferycznego, który od tamtej pory obraca się z własnym ruchem nad pierścieniem magmowym. Z grubsza rzecz biorąc.

Stałe wytwarzanie ciepła przez jądro sprawia, że fizyka zmusza nas do wyobrażenia sobie między płaszczem a jądrem swego rodzaju strefy chromosferycznej, w obrębie której samo jądro oscyluje, powodując – w wyniku zmian grawitacji, o których wspomniałem wcześniej – spłaszczenie biegunów, jakie obserwujemy na kuli ziemskiej.

To właśnie ta struktura geofizyczna skłania nas do zadania następującego pytania: W jaki sposób Ziemia uwalnia zgromadzone ciepło wewnętrzne, które powstaje w pierścieniu litosferycznym? Odpowiedź wymaga raczej faktów niż teorii, i cóż, choć mówimy o litosferze o stałym kącie obrotu względem powierzchni magmowej, jej ciało wyposażone jest w złożony system rur flotacyjnych, przez które nieustannie uwalniane jest ciepło geojądrowe. Mówiąc o wulkanach, mamy na myśli całą dynamikę sejsmologiczną towarzyszącą tworzeniu tej architektury geofizycznej, imponującej w swoim przejawie i doskonałej w swoim wykonaniu.

Prawo ruchu systemologicznego

Ten autonomiczny system geofizyczny, będący źródłem tak wielu zmartwień, uzupełnia się o sui generis strukturę planetarną, wyjątkową i oszałamiająco cudowną. Chciałbym jednak wyjść od pewnego prawa: każdy system astrofizyczny jest transformatorem energii wszechświata w światło i ciepło , ajego prędkość działania zależy od gęstości grawitacyjnej jego pola. To po pierwsze.

Z drugiej strony należy stwierdzić, że prędkość gwiezdna układu – czy to konstelacji, czy galaktyki – jest stałą wywnioskowaną z sił panujących w regionie astrofizycznym, do którego dany układ należy. Innymi słowy, gdyby Układ Słoneczny nie wchodził w interakcje z wszechświatem konstelacji, jego prędkość przelotowa zależałaby wyłącznie od ilości energii jego pola grawitacyjnego. Poddając Układ Słoneczny prawu przyciągania grawitacyjnego między ciałami we wszechświecie, samo to prawo mówi nam, że wraz ze zmniejszaniem się odległości między konstelacjami, logicznie rzecz biorąc, wzrośnie prędkość przelotowa układów gwiezdnych, które je tworzą. Jest to zjawisko uniwersalne, z którego możemy wywnioskować, że jeśli wzrośnie prędkość gwiazdy centralnej, od której prędkości zależą mniejsze ciała w układzie, to wszystkie ciała zależne od jej fizyki

Dynamiczna struktura Układu Słonecznego

Odpowiedź na zagadkę przedstawioną w poprzedniej sekcji – a mianowicie, jaki rodzaj automatycznego hamulca utrzymuje prędkość przelotową Układu Słonecznego na niezmiennym poziomie wbrew prawu grawitacji, które wskazuje na konieczność stałego przyspieszenia w związku ze zmniejszaniem się odległości między Słońcem a dowolnym punktem, do którego się zbliża? Chodzi mi o to, że jesteśmy lub byliśmy przyzwyczajeni do pracy z „fotofiniszem” Układu Słonecznego. Oto on:

 

 

W momencie konfrontacji z rzeczywistością to zdjęcie Układu Słonecznego zatrzymanego w czasie jest całkowitym przeciwieństwem fizyki Układu Słonecznego, który porusza się między ciałami niebieskimi oddalonymi o zaledwie kilka lat świetlnych i z którymi tworzy, bez wątpienia, otwartą gromadęgwiazd. Oto Układ Słoneczny otwarty na członków swojej gromady:

 

Odpowiedź na pytanie, dlaczego prędkość Układu Słonecznego wymyka się z zakresu działania prawa grawitacyjnego, którego siłą rządzi się cały wszechświat, musi być jednoznaczna, prosta i logiczna. Należy ją też umieścić w jej prawdziwym kontekście. Należy sprecyzować naturę problemu, który ona uosabia. Zdefiniować, jakie prawo ją wywołuje. Stworzyć przestrzeń i nakreślić na ekranie naszego umysłu naturę zagadnienia, na które szukamy odpowiedzi.

Nadchodzi moment, w którym to eksperci muszą wkroczyć do akcji, ponieważ to oni dysponują bazą danych, której analiza może wykazać lub ewentualnie obalić tezę o włączeniu Słońca do gromady gwiazd, mniej lub bardziej otwartej i mniej lub bardziej zaludnionej, w zależności od architektury grawitacyjnej, jaką te dane tworzą.

Moje własne rozważania prowadzą mnie do zdefiniowania przemiany masy planetarnej w mechanizm korygujący orbitę Słońca, dzięki któremu siła odśrodkowa, na jaką Słońce podlega w regionalnym polu grawitacyjnym gromady , zostajezniwelowana, a Słońce podlega stałej wartości.

 „Wystarczy tylko przekształcić całkowitą masę układu planetarnego w masę hamującą, a otrzymamy hamulec stabilizujący prędkość przelotową Słońca”. Ta transformacja skupia swój ciężar na równaniu korygującym orbitę Słońca, dzięki czemu siła odśrodkowa, której podlega Słońce, zostaje pokonana poprzez przekształcenie masy planetarnej w system sterowania kierunkiem za pomocą mechanizmu zdalnego.

Mamy system, w którym będziemy uprawiać Drzewo Życia.

Wiemy na pewno, że od momentu zasadzenia drzewa do momentu, gdy przyniesie ono owoce, miną miliony lat naturalnych. Wiemy również, że rozwój życia wymaga, aby natura zachowała swoją strukturę w warunkach, które są jej właściwe. Oznacza to, że musimy unikać ingerencji zewnętrznych czynników kosmologicznych w proces ewolucyjny. Zmusza nas to do ochrony systemu biosferycznego w taki sposób, aby – pozostając w obrębie Wszechświata – istnienie tego Wszechświata nie stanowiło dla niego śmiertelnej ingerencji.

Jak to zrobić?

 Sama prędkość przelotowa Słońca oraz jego podporządkowanie prawu grawitacji wskazują, że wraz z upływem czasu prędkość ta powinna rosnąć, a właśnie tego nie chcemy. W konsekwencji zmusza nas to do wyposażenia Układu Słonecznego w hamulec bezpieczeństwa, który zadziała automatycznie i uruchomi się w reakcji na wzrost jego prędkości. Właśnie o to chodzi. Zobaczmy, jakie praktyczne rozwiązania znalazł nasz Stwórca.

Pierwszym praktycznym rozwiązaniem była logiczna koncepcja: obciążenie statku słonecznego w taki sposób, aby przyspieszenie grawitacyjne było hamowane przez pracę związaną z przemieszczaniem się i zmuszało statek do przekształcenia tego przyspieszenia zewnętrznego w siłę niezbędną do wykonania pracy związanej z przemieszczaniem się po orbicie.

W ten praktyczny sposób statek słoneczny utrzymuje stałą prędkość przelotową, jednocześnie pokonując bezwładnościową tendencję do zwiększania prędkości w wyniku zbliżania się do sąsiednich gwiazd.

Ale przenieśmy ten przykład na ziemię. Wyobraźmy sobie, że mamy maszynę zatankowaną do pełna. Czas, przez jaki maszyna będzie poruszać się po drodze, będzie zależał nie tylko od osiągniętej prędkości, ale także od ciężaru, jakim ją obciążymy. Jeśli załadujemy bagażnik do maksimum, skrócimy czas pracy, jaki może wykonać zbiornik. Tego rodzaju hamulec nazwiemy egzogenicznym.

Ale teraz wyobraźmy sobie jeszcze bardziej wyrafinowany rodzaj hamulca egzogennego. Wyobraźmy sobie, że w miarę jak pojazd pokonuje coraz większą odległość, ładunek w bagażniku zwielokrotnia swoją masę. Czy nie nadeszłaby chwila, w której pojazd zostałby zahamowany, przygnieciony pod ciężarem wynikającym z działania tego hamulca egzogennego? Pytanie brzmi: czy Słońce jest wyposażone w tego rodzaju hamulec egzogeniczny, tak że ciężar planet zwielokrotnia się dzięki energii potencjalnej nabytej w upływającym czasie? I odwrotnie, czy to właśnie dzięki temu prawu wzrostu energii potencjalnej i jej przekształcania w ciężar hamowana jest tendencja Słońca do ignorowania Prawa Grawitacji?

Wyrównanie planetarne, całkowite lub częściowe, wielokrotne lub pojedyncze, działa jak ramię, a jego oddziaływanie na Słońce przypomina działanie ramienia przeciwko dźwigni. Równanie systemologiczne mówi, że przyspieszenie Słońca jest hamowane przez program regulacyjny, w który Bóg przekształcił wyrównanie planetarne. planety przekształcają ciężar jedynego ciała, w które wyrównanie je zamienia: w siłę, a ponieważ każda siła z natury ma za zadanie wykonać pracę, pracą, którą wykonują, jest wywołanie kąta obrotu, o którym mówiliśmy, oraz utrzymanie go na stałym poziomie. To właśnie jest to koło zamachowe, którego szukaliśmy.

Jeśli chodzi o fizyczno-matematyczny opis tego statku kosmicznego sterowanego zdalnie podczas autonomicznego lotu w konstelacjach Niebios, pozostawiam to komuś bardziej biegłemu w liczbach, niewiadomych i innych złożonych równaniach. Zawsze podkreślając zarówno częściowe, jak i całkowite ustawienia planetarne w ramach astrofizycznej systemologii Stosowanej, przy czym te pierwsze działają jako przeciwwaga dla prędkości, a drugie jako przesunięcie dziobu Układu w kierunku półkuli, z której odbywa się załadunek. Krótko mówiąc, zanim pod wodami wielkiego oceanu zasiano ziarno drzewa gatunków, Bóg musiał rozwiązać wiele równań.

Podsumowując:

 Wszystko pozostaje do rozwiązania na poziomie danych końcowych. Pomysły są wstępem do badań. I w tym kontekście postanowiłem dopracować mój pierwotny pomysł dotyczący relacji między planetami a Słońcem w obrębie wspólnego pola grawitacyjnego, którego wpływ Słońce przezwycięża dzięki ogólnej masie planetarnej przypisanej jego układowi.

To prowadzi nas w końcu do struktury inżynierii astrofizycznej tak doskonałej, że pozostawienie jej chaosowi jest po prostu nonsensem.

Cel i sens stworzenia Niebios i Ziemi, Człowieka na końcu tunelu czasu – Bóg nakreślił ogólną architekturę Niebios oraz szczególną architekturę Ziemi, mając na uwadze miliony lat, których Narodziny i Wzrost Drzewa Życia wymagały, by przynieść owoce. Ponieważ mógł i wiedział, to zrobić, Bóg stworzył plan relacji między elementami biosfery, z dwoma głównymi ogniskami termoregulacyjnymi na krańcach ekosfery oraz punktowymi ogniskami rozmieszczonymi na kontynentach, którymi są łańcuchy górskie pokryte wiecznym śniegiem. Sposób, w jaki z biegunów prądy atmosferyczne i oceaniczne krążą i utrzymują stabilną temperaturę biosfery, jest dziełem inżynierii geofizycznej równie cudownym, co zaskakującym, które miało wpływ na morfologię samej litosfery.

Ponieważ musiała utrzymać stabilną temperaturę ekosfery, musiała wyposażyć Ekosferę w stały kąt obrotu. A ponieważ mogła i umiała, stworzyła Autonomiczny Podłoże Ekosferyczne, dzięki któremu, jak już wspomniałem, kąt padania energii słonecznej pozostawałby stały przez miliony lat, których Drzewo Życia potrzebowałoby, by wydać owoce.

Ale było jeszcze coś więcej, ponieważ Układ Słoneczny nie jest odizolowany od reszty Stworzenia, a będąc w ruchu i podlegając ogólnym prawom Wszechświata , wzajemne oddziaływanie musiało i mogło powodować zakłócenia, które zniweczyłyby dzieło tak wielu milionów lat. Ponieważ mógł i wiedział, Bóg nie wahał się wykorzystać swojej inteligencji i wyposażyć Układu Słonecznego w mechanizm zdalnego sterowania jego prędkością gwiezdną, który nazwałem Stosowaną Astrofizyczną Systemologią. A jednak to wszystko nie wystarczyło.

W rzeczywistości struktura niebieska, którą obserwujemy w naszym najbliższym otoczeniu, wykazuje bardzo charakterystyczne cechy. Aby ostatecznie całość ukształtowała się w konstelacyjną architekturę obronną astrofizycznego serca, z którego centrum wywodzi się jej szczególna konfiguracja optyczna. Otóż, tak jak możemy to kontemplować naszymi teleskopowymi oczami, wszechświat przecinają potężne prądy grawitacyjne przemieszczające wielkie masy chmur z jednej strony na drugą, co jest źródłem mgławic. W ten sposób Bóg, objawiając nam, że „stworzył gwiazdy na firmamencie, aby oddzielić światło od ciemności”, mówi nam wiele o tym, jak na Układ Słoneczny wpłynęłoby przejście Ziemi przez jeden z tych strumieni mgławicowych. Jednocześnie odkrywa przed nami naturę tarcz konstelacyjnych.

Tekst biblijny jest jasny jak słońce. „Bóg stworzył gwiazdy, aby oddzielić światło od ciemności”.

W pierwszym dniu dowiadujemy się, że Bóg stworzył światło i oddzielił je od ciemności.

W tym czwartym dniu pierwszego tygodnia historii ludzkości, po oddzieleniu światła od ciemności, Bóg stworzył gwiazdy, aby oddzielić światło od ciemności.

Tekst nie może być bardziej bezpośredni. To, że wynikające z niego wnioski są fascynujące i – choć cudowne – całkowicie sprzeczne z mentalnością XX wieku, nie ma żadnego znaczenia. Opinia współczesnego człowieka na temat natury wszechświata nie ma znaczenia. Bóg nie kierował się współczesnym człowiekiem, gdy sporządzał swoje Objawienie dla Mojżesza. Ten, kto nie miał znaczenia dla Boga, nie może mieć go również dla swoich dzieci. Wnioski, do których doszli, nie interesują tej książki, podobnie jak opinie autora. Kontynuujmy więc.

Struktura Wszechświata z Objawienia i jej odzwierciedlenie w lustrze Rzeczywistości daje nam z równości następujący wniosek. Mianowicie:

Wszechświat z Księgi Rodzaju to Droga Mleczna. I właśnie o stworzeniu tej Drogi Mlecznej mowa jest w słowach: „Bóg stworzył niebiosa, aby oddzielić Ziemię od królestwa galaktyk”.

Konieczność fizyczna wynikająca z badań Nieba, a z obserwacji zjawisk na Niebie widać, że po drugiej stronie Nieba potężne prądy i wiatry przemierzają Kosmos. Oto zdjęcia astronomiczne, które przemawiają z siłą tysiąca słów w każdym ujęciu. Ich piękno nie powinno jednak przesłaniać jasności naszego umysłu w interpretacji wydarzeń, które są ich przyczyną. Funkcja fizyczna, jaką pełnią otaczające nas gromady gwiazd, polega na tworzeniu sieci, która zatrzymuje wszystko, co niesie prąd, i odcina chmury przejście do wnętrza układu konstelacyjnego, wokół którego są rozmieszczone. Oprzyjmy teraz na podstawach naukowych boskie oświadczenie, że Niebiosa zostały stworzone, aby wznieść między Ziemią a światem galaktyk mur ochronny.

Opis ogólnej przestrzeni kosmologicznej, który odziedziczyliśmy, przedstawia nam Wszechświat-Galaktykę, która porusza się i oddziałuje z innymi ciałami zgodnie z ogólnymi prawami. Co doskonale wpisuje się w ekspansję aż do nieskończoności Materii, sugerowaną przez Ideę Stworzenia.

Potrzeba zrozumienia, dlaczego Bóg stworzył Niebiosa, aby chronić Ziemię przed Ogólnym Ruchem Kosmicznym, implikuje odpowiedź na pytanie o związek między Bogiem a tym rozmnażaniem się Materii aż do nieskończoności. A odpowiedź na to pytanie prowadzi nas bezpośrednio do tego innego pytania, na które swoją teorią kosmologiczną chciał odpowiedzieć geniusz XX wieku, a mianowicie: Przed początkiem – co?

Kwestia ta z kolei prowadzi nas bezpośrednio do pytania, jaką rolę odegrał Bóg w tym Początku wszystkich początków i czym był On przed tym Ogólnym Kosmologicznym Początkiem. Zagadnienie to zmusza nas do wkroczenia w sferę teologii, zachowując jednak zawsze naukowe podejście, które dotychczas utrzymywałem jako język porozumienia między Stwórcą a Jego stworzeniem, Człowiekiem.

W „Przed Stworzeniem” istniała Niestworzona Rzeczywistość, a przed Stwórcą był Bóg. Pomiędzy Niestworzoną Rzeczywistością a Stworzeniem miała miejsce rewolucja kosmologiczna.

Kiedy i jak doszło do tej rewolucji kosmologicznej, poruszyłem w „BOSKIEJ HISTORII JEZUSA CHRYSTUSA”. Tam zagłębiłem się w temat Historii Nie-Stworzenia i omówiłem jej najważniejsze momenty. Wydaje mi się, że wspomniałem, iż Stwórca powstał, ponieważ Inteligencja była w Bogu. Mniej więcej chciałem przez to powiedzieć, że jeśli Inteligencja bez Mocy nie wystarcza do przemiany Rzeczywistości, to również Moc bez Inteligencji nie posiada tej zdolności. Pamiętam, że wspominałem o tej relacji nie-stworzonej, mówiąc o Dzieciństwie Boskiej Istoty. A to Dzieciństwo z perspektywy rewolucji, która doprowadziła Boga do stania się Źródłem wszystkich rzeczy. W odniesieniu do tego procesu On sam mówił o sobie, twierdząc, że został ukształtowany. Proces kształtowania, który można rozumieć jedynie jako odbywający się w Naturze Jego Inteligencji. A gdy Stwórca został ukształtowany w Bogu, dokonała się rewolucja, która miała uczynić z Boga, Nieskończoności i Wieczności jedną całość.

Z tej ontologicznej rewolucji, która zjednoczyła Boga, Przestrzeń, Czas i Materię, wyłania się pojęcie Ogólnej Zasady Kosmologicznej, to znaczy wydarzenia, które wyznaczyło granicę między „przed” a „po”. Rozważając to, Bóg przekształcił Rzeczywistość, wychodząc od samej struktury Rzeczywistości. Oznacza to, że nastąpiło zniszczenie poprzedniego kosmosu i przekształcenie go w nowy, który – jak wszystko, co się zaczyna – wywodził się z wydarzenia lub Ogólnej Zasady Kosmologicznej.

Ogólna Zasada Kosmologiczna, która nieodwracalnie wyznaczyła granicę między „przed” a „po”. Pytanie brzmi: w jaki sposób Bóg zapoczątkował tę Zasadę, której początek naszego Wszechświata w szczególności stanowi fragment historycznej sekwencji, którą wprawiło w ruch to Wydarzenie.

Odpowiedź na to pytanie wymaga omówienia fundamentalnych praw Ruchu Mnożenia Materii Kosmicznej, które działały od Wieczności. Tyle tylko, że w odróżnieniu od Kosmosu Nies stworzonego, który angażował Nieskończoność w to rozmnażanie, ponieważ Ruch ten miał swoje źródło w Bogu, ruch ten został zrewolucjonizowany i realizowany przez pola przekształcające materię w energię kosmiczną, a tę energię kosmiczną w materię astrofizyczną.

Bóg zrewolucjonizował ten proces, tworząc akcelerator czasoprzestrzeni, w którym lot podstawowej materii kosmosu utrzymuje prędkość przyspieszenia niezależnie od masy; kiedy ta rzeka energii kosmicznej osiąga centrum, czyli wąskie gardło klepsydry, wiązka przeskakuje na drugą stronę poprzez eksplozję będącą źródłem gwiazd. Jest to zjawisko, które nazywam implozją astrofizyczną – zjawisko to oznacza narodziny galaktyk i gwiazd.

Skoro pojedyncze ciało niebieskie może dać początek nieograniczonej liczbie wiązek energii kosmicznej, to rozmnażanie się materii aż po nieskończoność jest rzeczywistością wywodzącą się z Wieczności. To, co odróżnia to rozmnażanie się aż do nieskończoności, to fakt, że wcześniej wymagało ono Nieskończoności jako toru transformacji, a teraz ten sam proces powtarza się na polach czasoprzestrzeni rozpostartych przez Boga na granicach Kosmosu.

To sprawia, że Kosmos staje się bardziej masywną całością i zapewnia Ogólnej Przestrzeni wyższą gęstość materii, co jest powodem, dla którego Kosmos zachwyca nas nowymi galaktycznymi stworzeniami od dnia, w którym teleskop Hubble’a otworzył swoje oczy.

 Stworzenie jest ciągłe, a jego ekspansja stała.

Ten proces mnożenia się materii kosmicznej, wynikający z Ogólnej Zasady Kosmologicznej, możemy porównać do niekończącej się reakcji łańcuchowej, która rozszerza swój zasięg i zasięg w miarę upływu czasu, rozprzestrzeniając się od centrum w kierunku granic. Nasze teleskopowe oczy pozwalają nam podziwiać ruch galaktyk w tej nieustannie rozszerzającej się Ogólnej Przestrzeni Kosmicznej . Możemy również dostosować prawa grawitacji do obiektów galaktycznych, których działanie obserwujemy, gdy przyciągają się one i gromadzą; do tego klasycznego prawa musimy dodać prawo sił elektrodynamicznych, dzięki któremu skupienie całej masy w jednym punkcie jest fizycznie niemożliwe do osiągnięcia. To niezwykły powód, dla którego ruch atomów gorącego gazu w pojemniku odpowiada Ruchowi Kosmologicznemu Ogólnemu.

Ogólna Przestrzeń Kosmologiczna

Powstawanie galaktyk jako autonomiczne zjawisko, uruchamiane przez Boga poprzez ciągłe zasilanie pola przekształcającego energię kosmiczną w materię astrofizyczną, prowadzi nas bezpośrednio do odkrycia Kosmosu jako pola surowca, z którego Bóg czerpie materię niezbędną do tworzenia swoich Dzieł. Wśród nich znajduje się nasz Wszechświat. Nie był on pierwszym, ani nie będzie ostatnim. Słowo Boże w tej sprawie jest stanowcze: „Zaprawdę, zaprawdę, mówię wam mówię, że Syn nie może nic uczynić sam z siebie, lecz tylko to, co widzi, że czyni Ojciec; bo cokolwiek On czyni, to samo czyni Syn. Ponieważ Ojciec miłuje Syna i pokazuje Mu wszystko, co czyni, i pokaże Mu jeszcze większe dzieła niż te, tak że będziecie się dziwić”. Wnioski teologiczne nie mogą być jaśniejsze.

Ale dlaczego wiązka energii kosmicznej nie rozprzestrzenia się w nieskończoność po przekroczeniu granicy prędkości światła?

Odpowiedź daje doświadczenie. Skok w kierunku nieskończoności zderza się z punktem krytycznym wzrostu, czyli punktem implozji astrofizycznej, od którego ciało gwiezdne przekształca pochłanianą energię w siły astrofizyczne. Zgodnie z tym Nies stworzonym Prawem Kosmologicznym, nawet gdyby układ materii i energii miał wolną drogę, to dynamiczna siła samego procesu tworzenia prowadzi go do punktu, w którym przemiana w masę ustępuje miejsca przemianie w światło.

Ogólny ruch kosmologiczny

W tym miejscu należy podkreślić, że Idea Wszechświata istniała przed samym Wszechświatem. Nie chodzi tu o dogmatyzowanie ani filozofowanie. Nie jest to moim zamiarem. Chodzi jedynie o przedstawienie rzeczywistości tak naturalnej, jak to, że badanie terenu jest konieczne przed wzniesieniem jakiegokolwiek obiektu inżynieryjnego. A skoro Bóg zna prawa swojego Stworzenia, jego wymiary, fenomenologię i naturę, logiczne i naturalne jest, że planując wzniesienie Dzieła, wytycza linie i dokonywał obliczeń, mając na uwadze wpływ terenu na przyszłość budowli, w tym przypadku astrofizycznej. Lepiej niż ja ten proces badań i refleksji poprzedzający Akt Stworzenia może opisać sam Bóg, który natchnął Salomona do wypowiedzenia tych słów o swojej Mądrości:

„Jahwe posiadał mnie na początku swoich dróg, przed swoimi dziełami, od dawna. Od wieczności zostałam ustanowiona; od początków, zanim powstała ziemia. Zanim powstały otchłanie, zostałam zrodzona; zanim pojawiły się źródła obfitych wód; zanim góry zostały ufundowane, zanim wzgórza, zostałam poczęta. Zanim stworzył ziemię, pola ani pierwszy pył ziemi. Kiedy utwierdził niebiosa; kiedy wytyczył krąg nad obliczem Otchłani. Gdy zagęścił chmury na wysokościach, gdy nadawał siłę źródłom otchłani. Gdy wyznaczył morzu granice, aby wody nie przekraczały jego granic. Gdy kładł fundamenty ziemi, byłam przy Nim jako architekt, będąc zawsze Jego rozkoszą; ciesząc się przed Nim przez cały czas”.

Mając Ideę w Umysle, po rozwiązaniu wszystkich obliczeń, Bóg zabiera się do Dzieła. W przypadku Niebios pierwszą rzeczą, jaką uczynił – według Salomona – było: „narysowanie okręgu na powierzchni Otchłani”. Oznacza to wyznaczenie terytorium, zaznaczenie obwodu, w obrębie którego stworzy Nowy Wszechświat.

Galaktyki wywołują w Ogólnej Przestrzeni Kosmologicznej potężne prądy i wiatry. Poruszają się one i podążają w kierunkach wyznaczonych przez same galaktyki. Ale nie mówimy tu wyłącznie o materii mgławicowej.

Przekształćmy galaktyki w armaty wytwarzające energię kosmiczną. W miarę jej wytwarzania wystrzeliwują ją w Ogólną Przestrzeń Kosmiczną

Nasz Wszechświat-Galaktyka, Droga Mleczna, wiąże się z resztą Stworzenia, podążając za parametrami tego Ogólnego Ruchu Kosmologicznego. Patrząc z zewnątrz, nasz wszechświat zachowuje się jak góra, na którą kosmos zrzuca swoje chmury. Źródło mgławic leży w tej grze wzajemnych oddziaływań, w obliczu której – mając na uwadze jej wymiary – Bóg nadał naszemu Wszechświatowi swoje własne.

Inżynieria astrofizyczna stworzenia

Inteligencja Stwórcza zaangażowała się w grę działań i reakcji, tworząc wszechświat zaprojektowany tak, by wytrzymać ciężar prądów kosmologicznych. Oznacza to, że Bóg wzniósł budowlę wszechświata wyposażoną we wszystkie niezbędne mechanizmy fizyczne, by przezwyciężyć skutki trzęsienia ziemi, które wywołuje Jego własne dzieło. Bóg wie również, że niczym żołnierze polegający na przedpolu bitwy wiele ciał niebieskich spoza naszego Wszechświata ulega pod naporem prądów międzygalaktycznych. To, co nazywamy nowami i supernowymi, to właśnie ci wojownicy, , którzy polegli w walce i rozpadają się w fantastycznych eksplozjach, będących z kolei kolebką komet i meteorytów przecinających Niebiosa.

Podsumowując: Bóg ukształtował rozmieszczenie konstelacji wokół Układu Słonecznego, tworząc krystaliczną sieć grawitacyjną, której solidność rozprasza niebezpieczeństwo zakłócenia Ewolucji Drzewa Życia na Ziemi.

Te cudowne, pozytywne rezultaty, widoczne w rzeczywistości, nie powinny zasłaniać nam oczu naszego rozumu, gdy dostrzegamy, że zgodnie z wymiarami astronomicznymi Bóg narysował ten Krąg na powierzchni Otchłani, o której mówił nam Salomon w swojej Mądrości. To, co mądry i pokojowy król par excellence widział oczami swojej Mądrości, my, dzięki Bogu, widzimy oczami naszej twarzy. Gromady i supergromady w zewnętrznym pasie oraz gromady otwarte i układy wielokrotne w pasie wewnętrznym tworzą tę krystaliczną, grawitacyjną sieć konstelacyjną, o której wciąż jest tak wiele do powiedzenia. Zacznijmy od rozwikłania tajemnicy Pochodzenia Niebios.

Pochodzenie i budowa Wszechświata

Wkraczamy w obszar jednego z wielkich pytań: pochodzenia gwiazd na firmamencie. Myślę, że odpowiedź została już naszkicowana w poprzednich rozdziałach. Powstawanie gwiazd, jako cel istnienia galaktyk, prowadzi do przekształcenia Kosmosu w pole surowca, z którego Bóg czerpie materię do tworzenia swoich Dzieł.

Ponieważ tworzenie galaktyk jest procesem ciągłym, całkowita masa surowca, którą pole kosmiczne oddaje do dyspozycji Boga w celu realizacji dowolnego Dzieła, nie ma granic. Inną kwestią jest to, w jaki sposób Bóg pozyskuje tę materię gwiezdną i transportuje ją ze swoich regionów pochodzenia do Wszechświata. Wiedząc, że sposób tworzenia rzeczy zawsze zależy od Mocy tego, kto je tworzy, oraz że wyobraźnia potrzebna do tworzenia rzeczy pozostaje w bezpośrednim związku z Inteligencją tego, kto zamierza je stworzyć, możemy mówić o wielkich rzekach przepływających przez równiny międzygalaktyczne, a w końcu – zgodnie z tym, co uzna za najlepsze i zgodne ze swoimi potrzebami roboczymi Władca Galaktyk.

Początkiem i końcem ludzkiej inteligencji jest podziw; rodzi się on z podziwu dla Stworzenia, by zakończyć się podziwem dla jego Stwórcy. Wszystko, co się mówi ponadto, pochodzi z tego ziarna, którego nie było w Człowieku i które zostało zasiane w jego istocie przez siłę obcą Stworzeniu Bożemu, co jest tematem teologii. W każdym razie wielka kwestia Pochodzenia prowadzi nas bezpośrednio do drugiej wielkiej kwestii: Budowy Wszechświata.

Z tego, co przeczytaliśmy do tej pory, wynika, że Wszechświat i Kosmos to dwie różne rzeczy. Te dwie rzeczy razem tworzą Boże Stworzenie, a w jego obrębie jedną rzeczą jest Kosmos, a inną – Wszechświat. Kosmos jest polem surowej materii, z którego Bóg czerpie, i z wolnością, jaką posiada Pan, pobiera wszystkie materiały niezbędne do realizacji swoich Dzieł. Jeśli chodzi o Wszechświat, to jest on polem gwiezdnym, na którym Bóg realizuje te Dzieła. Kiedy więc Mojżesz mówi nam o stworzeniu Wszechświata, miał na myśli właśnie to pole gwiezdne. Jego pochodzenie, jak widzieliśmy, leży w tym polu kosmologicznym, z którego Bóg czerpie rzeki gwiazd, które przemierzają równiny międzygalaktyczne i wpadają do tego uniwersalnego oceanu, w którego wodach Drzewo Życia zapuściło swoje korzenie. Drzewo Życia, o którym jest wiele do powiedzenia, zwłaszcza na tym etapie jego historii. Jednak na temat budowy Wszechświata nie wszystko zostało jeszcze powiedziane.

Epilog

Oczywiście Mojżesz w swojej Opowieści o Stworzeniu mówi o naszych Niebiosach. Czyniąc to, stawia nas przed pewną Rzeczywistością: Bóg jest Stwórcą. Rzeczywistość ta prowadzi nas do innej rzeczywistości: Wieczności, tej Wieczności, która implikuje Nieskończoność.

Rzeczywistości, których całością jest ludzkość, ale nie jedynym owocem tego Drzewa życia, któremu Bóg Nieskończoności i Wieczności dał Wszechświat jako pole Pochodzenia i Wzrostu. Ta ostateczna konkluzja prowadzi nas z powrotem do objawienia Syna tego Stwórcy i Pana Kosmosu oraz Wszechświata:

„Ojciec pokazuje Synowi wszystko, co czyni, i pokaże Mu dzieła większe niż te, tak że będziecie się dziwić”.

Używając liczby mnogiej, gdy mówi o przeszłości jako odbiciu przyszłości, Syn Boży objawia nam, że nasze Niebiosa i nasza Ziemia, a ostatecznie cały rodzaj ludzki, nie są pierwszym plonem, jaki wydało Drzewo Życia.

Stwierdzenie to rozwiązuje dylemat dotyczący życia we Wszechświecie. Człowiek nie jest pierwszym ani nie będzie ostatnim Owocem tego Drzewa. Przed Człowiekiem stworzono już inne światy, a po Człowieku nowe światy zrodzą się z gałęzi Drzewa życia.

„Synowie Boga”, o których mówi Biblia, są owocem tych Dzieł. Nie ma sensu rozważać, z jakich regionów we Wszechświecie pochodzą tacy „synowie Boga”. Faktem jest, że świadomość ich istnienia prowadzi nas do nowego sposobu postrzegania budowy Niebios i Wszechświata jako całości.

Stworzywszy Kosmos jako obszar, w którym powstają galaktyki, a te z kolei są fabrykami gwiazd, Bóg myśli o Życiu i wyobraża sobie gwiezdny ocean, który będzie się nieustannie rozszerzał, a pod którego Wodami Życie zapuści korzenie, rozwinie swoje Drzewo i wyda swój Owoc.

W ten sposób Bóg zapoczątkowuje początek światów, kierując strumienie gwiazd ze wszystkich stron pola kosmicznego, które płyną od swoich źródeł w galaktycznych łańcuchach górskich przez kosmologiczne równiny i wpływają do konkretnej przestrzeni, gdzie tworzą ocean gwiazd, stanowiący podstawę Nowego Wszechświata.

Wszechświat początkowo amorficzny i w pewnym sensie dziki, w którym gromady i supergromady łączą się i rozdzielają, a strumienie gwiazd poruszają się pod wpływem sił działających w głębi tego Oceanu gwiazd, które niczym tromba uderzyły w wybrzeża Wszechświata.

Jednak celem tego ruchu jest zasianie Życia i zebranie jego Owocu. Tak więc podczas każdego Aktu Stwórca wyciąga swoją Rękę nad pewną Strefę SWOJEGO Wszechświata i nadaje jej kształt, rzeźbi ją, identyfikuje, nadaje jej właściwości, nadając kształt temu, co amorficzne, czyniąc rozpoznawalnym to, co nie miało własnej tożsamości.

 W ramach tego nieustannego procesu stworzenia i w wyniku tego ruchu narodziły się nasze Niebiosa. Kluczowe pytanie, czy Niebiosa naszego Firmamentu zostały stworzone, by trwać, czy też by zostać zmiecione z przestrzeni jak zamek z piasku przy przypływie, ma swoją ostateczną, rozstrzygającą odpowiedź.

Wierzę, że w swojej Księdze Bóg umieścił, jakby mimochodem, wyrażenie: „niebiosa niebios”, gdzie Jego Wszechświat utożsamia się z niebiosami będącymi siedzibą wielu światów, z których każdy, na obraz i podobieństwo naszego, jest kolebką i źródłem innych światów, które były i które będą, a każdy z nich ma swój niepowtarzalny obszar.

Ten aspekt prowadzi nas do kolejnej kwestii: nawigacji po Wszechświecie.

Tendencja do wzrostu w nieskończoność, jaką Bóg nadał Wszechświatowi, zakłada i implikuje potrzebę stworzenia uniwersalnej kosmografii, która umożliwi nawigację wewnątrz niego poprzez identyfikację na odległość regionów, które go tworzą. Bóg jest wolny i potężny, by uczynić to, co fala z zamkiem z piasku, ale nie stworzył Wszechświata w ten sposób. Mógłby zebrać w jednej księdze historię i niebiańską budowę każdego świata, ale w swoim Umysle wyobraził sobie, że ta historia i budowa pozostaną wieczne, a Niebiosa staną się literami tej uniwersalnej Księgi, w której każdy rozdział dotyczy stworzenia świata i tego, co się w nim znajduje. Czyż nie są piękne te linie, wzdłuż których gwiazdy układają się, by napisać tę wiadomość dla istoty ludzkiej: Nieskończoność + Wieczność = Bóg? ..

 

 

 

ROZKŁAD MATERII ASTROFIZYCZNEJ W DRODZE MLECZNEJ

I stworzył Bóg gwiazdy, aby oddzielić światło od ciemności, i umieścił je na sklepieniu niebios, aby oddzielić światło od ciemności ...

 

 

 

 

 

C.R.Y.S. (RPI . Z-229-20)