![]() |
BOŻA HISTORIA JEZUSA CHRYSTUSA |
![]() |
CRYS WPROWADZENIE
DO KOSMOLOGII XXI WIEKU
PRZEDMOWA
Oto
najlepiej strzeżona tajemnica świata. Przez 3 500 lat, które upłynęły
od czasów Mojżesza do Chrystusa Raúla, żadnemu człowiekowi nie pozwolono otworzyć Pieczęci,
za pomocą której Bóg JAHWE postanowił, że Historia Stworzenia Niebios i
Ziemi pozostanie poza zasięgiem ludzkiego rozumowania przez tysiąclecia;
aż do Dnia wyznaczonego w Jego Przewidzeniu, jak można zrozumieć.
Po otwarciu
tej Pieczęci, po ujawnieniu hieroglifu napisanego przez Mojżesza do odczytania przez wszystkie
narody, Mądrość Boga JAHWE, jej Twórcy, zostaje wywyższona aż
do nieskończoności, tym bardziej, że mędrcy i geniusze wszystkich stuleci
próbowali otworzyć tę Pieczęć, odczytać jej treść, ale nie byli w stanie tego uczynić.
Pozdrowienia
Istnieją
trzy rzeczywistości, które są niewidzialne i stanowią jedną całość. Te trzy rzeczy to
Nieskończoność, Wieczność i Bóg. Jesteśmy trzej świadkami tej Rzeczywistości i
wszyscy trzej stanowimy jedną całość. Te trzy rzeczywistości to Wszechświat, Biblia i
dzieci Boże. Każdy na swój sposób, wszyscy trzej dajemy poprzez naszą Istotę
świadectwo o istnieniu tej Rzeczywistości, jaką jest Stworzenie.
Deklaracja
zasad
Niniejsze
studium dotyczące „Wspomnień o stworzeniu wszechświata” wywodzi się z
potrzeby otwarcia Wiary na naukowe zasady Natury. Nie
zamierzam opierać Wiary na tych zasadach, ponieważ Wiara została zbudowana na
zasadach nadprzyrodzonych, których wiecznym traktatem są Ewangelie.
Wcielenie i Zmartwychwstanie to dwa filary Świątyni Wiary; w obliczu
pytań o Pochodzenie wszystkich rzeczy jedynym wyjaśnieniem, jakie
mogli nam dać nasi rodzice, a my sami mogliśmy dać, aż do
tej pory, naszym dzieciom, jest Opowieść o Stworzeniu Wszechświata według
Księgi Rodzaju. To znaczy: Bóg stworzył Niebo i Ziemię. A reszta, czyli „jak i
kiedy”, to aspekty Działania Stwórczego, które możemy poznać lub nie poznać,
ale które niczego nie dodają ani nie ujmują Wiary. Zadaniem, jakie sobie wyznaczyłem w
tej książce, jest wyjaśnienie pierwszej z tych dwóch niewiadomych: „jak”. Bo choć
wiara jest niepokonana, nikt nie może zaprzeczyć, że wiara bez wiedzy jest
podatna na zepsucie, co dobrze wykazano na przestrzeni wieków. Wszystkie
błędy chrześcijaństwa musimy zatem przypisać niewiedzy. W
związku z tym w tej książce zamierzam przejść prosto do Prawdy: Wszechświat, ta
astrofizyczna konstrukcja, w obrębie której krąży nasz
Układ Słoneczny, został stworzony przez Boga z Księgi Rodzaju. Natomiast
rzekomy przypadkowy fakt, że ten ostateczny zbiór
zapierającego dech w piersiach piękna, który nazywamy Wszechświatem, powstał z chaotycznej serii
elementów, nie spowodował dla naukowego materializmu żadnego konfliktu,
o ile nauka zaprzeczała istnieniu naturalnej estetyki.
Na
początku Bóg stworzył niebo i ziemię
Konieczność
, by zacząć od czegoś, skłoniła nas do sięgnięcia po
odpowiedni fragment Biblii: „Na początku Bóg stworzył Niebo i Ziemię. Ziemia była bezkształtna i pusta, a ciemność okrywała powierzchnię
otchłani, ale Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód.
Rzekł Bóg: «Niech stanie się światłość!» – i stała się światłość”.
Ta
informacja biblijna stawia nas na konkretnej platformie geologicznej. Co więcej,
konkretnie Objawienie rozciąga u naszych stóp okres geohistoryczny. Jeśli
wychodząc od tej Informacji – Ziemia była pusta – rozejrzymy się wokół i usuniemy z
powierzchni globu wszystkie klasyczne elementy Natury
– atmosferę, kontynenty, oceany i czapy polarne – co nam pozostaje?
Pustą planetę dzień przed jej biosferycznym narodzeniem! Obrazem najbardziej
zbliżonym do jej stanu pierwotnego jest widok powierzchni Księżyca.
Wychodząc od tego stanu pierwotnego, pojawia się pytanie: jaki ciąg procesów
fizycznych musielibyśmy uruchomić, kontrolować i kierować, aby z
podobnej platformy geologicznej stworzyć biosferę?
Oto
scenariusz; oto platforma, z której zaczniemy wspinać się po
drabinie elementów naturalnych.
Bóg
otworzył usta i ogłosił swoje Słowo: „NIECH BĘDZIE ŚWIATŁO”.
Natychmiast
Ziemia zaczyna obracać się wokół własnej osi z coraz większą prędkością. Pod wpływem
energii uwolnionej przez Stwórcę kula ziemska zaczyna obracać się wokół własnej
osi z coraz większą prędkością.
To
był pierwszy etap sekwencji geohistorycznej w początkach biosfery.
W wyniku przyspieszenia obrotowego kuli ziemskiej oraz w rytmie
sejsmologicznego pulsu silnika geofizycznego skorupa ziemska zaczyna się nagrzewać
i trzeszczeć w symfonii trzęsień ziemi i wybuchów wulkanów. W ciągu kilku godzin geologicznych
ta „pusta” Ziemia zamieniła się w ocean żywej lawy, pod którego
prądami wydaje się poruszać armia wulkanów walczących z falami
magmowymi płaszcza ziemskiego, który przerwał bariery skorupy ziemskiej i radośnie rozlewa się po powierzchni litosfery.
Fale pływowe
i gigantyczne tsunami lawy wstrząsają powierzchnią planety, a z ich grzbietów
wyrzucane są do stratosfery pociski magmy, które stygną, zamieniają się
w skałę i ponownie spadają do oceanu ognia z hukiem meteorytu,
komety.
Odpowiedź
o charakterze mechanicznym na biblijną zagadkę: uruchamia serię
zjawisk geofizycznych, których głównymi etapami są: stopienie skorupy
pierwotnej i sublimacja powstałej protoatmosfery.
Siłą
napędową tej geohistorycznej odpowiedzi było Jądro. Energię niezbędną do
wywołania tej zmiany stanu dostarczył Bóg, dzięki czemu spowodował
przyspieszenie tempa pracy Jądra poprzez zwiększenie gęstości na
astrofizyczną jednostkę sześcienną pola grawitacyjnego Ziemi. W praktyce,
porównując teraz Ciało Geofizyczne z Maszyną, powiedzmy, że
Bóg napełnił zbiornik (Pole Ziemskie) energią (grawitacją), powodując w
ten sposób automatyczne podniesienie parametrów Silnika Geojądrowego do
Punktu Krytycznego Implozji Astrofizycznej.
O tym, że ten punkt krytyczny nie został
przekroczony, świadczą skutki spowodowane sublimacją
protoatmosfery, która z kolei dała początek czapom polarnym, bez których
system biosferyczny nie powstałby, a których zanik oznacza jego
nieodwracalny upadek.
Tak
więc, gdy skorupa pierwotna przekształciła się w morze żywej lawy,
rozciągające się od jednego bieguna do drugiego, a
protoatmosfera (pierwotna) uniosła się aż do szczytu planety,
ciało geonuklearne zaczęło spowalniać swoją prędkość obrotową na jednostkę
czasu geologicznego.
Było
już południe, gdy gazy powstałe w wyniku fuzji ciała geofizycznego zgromadziły sięwokół globu i dały początek
pierwotnej atmosferze planetarnej, która jednak zawierała w swojej objętości wszystkie
elementy niezbędne do powstania biosfery. Atmosfera ta nadal
rozrastała się przez cały poranek, a wraz z upływem godzin zaczęła ukrywać
pod swoją rozrzedzoną powłoką morze magmy, które dało jej początek.
Fizyka Stwórcza
Biorąc
pod uwagę mechanikę topnienia ciał stałych i rozumiejąc, że właśnie tę
elementarną mechanikę Bóg zastosował do pierwotnej skorupy
Ziemi, możemy stwierdzić, że dynamiczna stabilizacja zewnętrznej struktury geofizycznej
tej pierwotnej Ziemi nastąpiła w wyniku zmniejszenia się
aktywności sejsmicznej jej wewnętrznego jądra geonuklearnego. Zgodnie z prawem
bezwładności, gdy energia powodująca stopienie
skorupy pierwotnej zakończyła swoje działanie, Ziemia powróciła do stanu równowagi sprzed chwili,
w której Bóg otworzył usta i ogłosił swoją wolę: „Niech stanie się światłość”.
I
w ten sposób, wkraczając w drugą połowę Pierwszego Dnia Księgi Rodzaju, Ziemia
zaczęła powracać do swojego naturalnego stanu równowagi między różnymi
częściami składającymi się na jej ciało geofizyczne.
Ostatnim
etapem tego procesu – polegającego na stworzeniu Pierwotnej Atmosfery
– była sublimacja tej protoatmosfery, której pierwotny skład chemiczny
możemy porównać do składu planet naszego Układu Słonecznego.
Po
odcięciu Ziemi od zewnętrznego źródła energii jej jądro osiągnęło nowy termodynamiczny
stan równowagi. Podczas przejścia od „stanu masowego stopienia” do „stanu
równowagi geofizycznej” skorupa ziemska uległa zestaleniu, a
protoatmosfera w rezultacie weszła w fazę nagłej sublimacji.
Gdy
zapadła noc Pierwszego Dnia, protoatmosfera zdążyła już
przekształcić się w płaszcz lodowy. Płaszcz lodowy, który pokrył Ziemię od bieguna
północnego do bieguna południowego i był tym Światłem, o którym mowa w Księdze Rodzaju. Mówiąc ogólnie:
od ognia do lodu.
Fuzja
skorupy pierwotnej i sublimacja pierwotnej atmosfery – to były
dwa główne procesy, które Bóg zapoczątkował w Pierwszym Dniu.
Pełna
sekwencja geohistoryczna
Zaskoczenie
związane z odkryciem tej sekwencji wydarzeń geohistorycznych – sekwencji o całkowicie naukowym
podejściu i przebiegu – nie powinno odwracać naszej uwagi od pełnego zestawu
faktów, które, aby ułatwić ogólny ogląd całości, potraktowałem
pobieżnie. Podsumujmy:
Po pierwsze:
Kontrolowane zwiększenie gęstości na jednostkę objętości astrofizycznej
pola grawitacyjnego Ziemi. Źródłem tego kontrolowanego zwiększenia,
jak już wspomniałem, jest Natura Boskiej Istoty.
Po drugie:
Pionowe przyspieszenie obrotów roboczych transformatora
Ziemi. Stąd wyniknęło przyspieszenie obrotowe Kuli Ziemskiej wokół własnej osi oraz
astrofizyczna implozja jądra, będąca źródłem ciepła planety.
Po trzecie:
Globalny wzrost temperatury ciała geofizycznego, który z płaszcza
rozprzestrzenił się aż do powierzchni i spowodował stopienie się skorupy pierwotnej.
Po czwarte:
Upłynnienie skorupy pierwotnej pod wpływem fuzji zewnętrznej powłoki
i powstanie pierwotnej atmosfery.
Piąty:
Po zakończeniu przemiany paliwa grawitacyjnego w ciepło,
Ziemia powróciła w ręce Natury, a jej nowe zmiany dostosowały się do
prawa bezwładności. Spowolnienie obrotów roboczych
transformatora geojądrowego, spadek prędkości obrotowej planety oraz
obniżenie temperatury globu były trzema pierwszymi widocznymi skutkami.
Sześć:
te trzy skutki stały się przyczyną nowej sekwencji zjawisk. Pierwszym
z tych nowych skutków było ochłodzenie zewnętrznej powierzchni
globu, co ipso facto położyło kamień węgielny pod powstanie zewnętrznego
pierścienia geofizycznego, litosfery.
Siedem:
Możemy również mówić o krzepnięciu skorupy wtórnej. W każdym razie to
już kwestia gustu. Gdy zagłębimy się w ten temat, będziemy mieli czas,
by je rozróżnić. Idąc nieco dalej, powiedzmy, że litosfera jest dla
kuli tym, czym skorupa wtórna jest dla litosfery. Podsumowując, skorupa
wtórna jest zewnętrzną warstwą litosfery. Była więc skorupa wtórna
pierwszą warstwą litosferyczną, która uległa zestaleniu.
Osiem:
Ciągły spadek temperatury geofizycznej w kierunku jej dawnego stanu
początkowego, którego już nigdy nie osiągnęła, spowodował zestalenie się skorupy
wtórnej, jak już wspomniałem, oraz powstanie pierścienia litosferycznego. Architektura
geofizyczna kontynuowała budowę swojego ciała wraz z powstaniem
drugiego pierścienia, płaszcza, którego ochłodzenie zamknęło źródło ciepła, z
którego do tej pory zasilana była pierwotna atmosfera w celu
zachowania jej naturalnego stanu.
Dziewiąte:
Ostudzenie od zewnątrz ku wnętrzu globu logicznie musiało
przekształcić pierścień litosferyczny w barierę uniemożliwiającą przepływ ciepła
z jądra do atmosfery.
Dziesiąte:
Odizolowana termicznie od Jądra temperatura Atmosfery gwałtownie spadła z
zawrotną prędkością, jaką narzuciła izolacja. Jej objętość zamarzła.
W rezultacie Atmosfera przekształciła się w Płaszcz Lodowy, który pokrył
kulistość Planety od bieguna północnego do bieguna południowego Po południu Pierwszego Dnia.
Jak wspomniałem wcześniej, ten Płaszcz Lodowy jest Światłem w Słowie Pierwszego
Dnia.
Oto
sekwencja, którą z radością przeszliśmy. Po drodze przedstawiałem
konkretne fakty, które oddają wielkość Inteligencji Stwórczej i jej opanowanie
nauk o przestrzeni, czasie, materii i energii. Opanowanie
poznawcze, które jest niczym pole, na którym zapuszcza korzenie Drzewo
Nauki Stworzenia. Nad tymi faktami zatrzymamy się na chwilę w
następnej sekcji.
I
tak właśnie było, i tak się stało
Powiedziawszy
to, sekwencyjne podsumowanie wydarzeń historycznych, w których główną rolę odegrał
Bóg podczas tego Pierwszego Dnia, możemy przedstawić w następujący sposób:
A:
Zwiększenie gęstości ziemskiego pola grawitacyjnego.
B:
Wzrost tempa pracy Centralnego Transformatora
Geofizycznego.
C:
Fuzja płaszcza i wulkaniczne upłynnienie skorupy pierwotnej.
D:
Powstanie klasycznej atmosfery pierwotnej.
E:
Ostudzenie jądra i zestalenie się skorupy wtórnej, czyli
litosferycznej.
F:
Sublimacja pierwotnej atmosfery. Ten płaszcz lodu, który otaczał
planetę tego popołudnia, był Światłem, które wyszło z ust naszego
Stwórcy, gdy rzekł:„Niech stanie się światłość”.
Firmament
niebios
Tak
więc, mając na uwadze stan Ziemi pod koniec Pierwszego Dnia, gdy
glob geofizyczny był spowity tym płaszczem lodu, który jego Stwórca nazwał Światłem, z
daleka nasza planeta wyglądała jak ogromna kula lodu
unosząca się w Otchłani, niczym ogromne kosmiczne jajo zrodzone w
Ciemnościach. Kolejny etap historii geologicznej, jaki Bóg miał na myśli, był
następujący:
I:
Przemieszczenie Ziemi z jej regionu pochodzenia do ostatecznego miejsca w
Niebiosach
II:
Wprowadzenie Ziemi do Układu Słonecznego i osadzenie jej na trzeciej
orbicie.
III:
Sublimacja pokrywy lodowej.
IV:
Rozpad pokrywy lodowej na dwa bloki i cofanie się w kierunku biegunów
geograficznych.
V:
Powstanie oceanu i ukształtowanie się atmosfery biosferycznej.
O
ciemnościach
Tekst
biblijny mówi, że „Bóg stworzył dwa wielkie świecące ciała niebieskie: większe, aby
panowało nad dniem, i mniejsze, aby panowało nad nocą, oraz gwiazdy; i umieścił je
na sklepieniu niebios, aby oświetlały ziemię i panowały nad dniem i
nocą, oraz aby oddzielały światło od ciemności”. Autor Księgi Rodzaju najpierw
mówi nam, że Bóg stworzył Światło, a zaraz potem oświadcza, że po stworzeniu Światła
oddzielił je od Ciemności.
Bierzemy
ołówek i kartkę papieru i rysujemy linie.
Rysujemy
okrąg w rogu kartki i nazywamy go „Ziemią”. Po przeciwnej
stronie rysujemy kolejny okrąg i nazywamy go „Ciemnością”.
Wniosek:
Jeśli
Bóg stworzył Światło i oddzielił je od Ciemności, oznacza to, że Ziemia znajdowała się w
tym momencie w tym obszarze, od którego obecnie oddzielają ją gwiazdy. Albo,
co jest tym samym, przed stworzeniem Światła: Ziemia znajdowała się pośrodku
Ciemności.
Stworzenie
drabiny elementów naturalnych.
Wprowadzenie
przez Słońce nowej planety oznaczało dla jego Układu
włączenie do jego pola nowego transformatora energii grawitacyjnej, posiadającego
swoje unikalne właściwości. Jak ta zmiana strukturalna wpłynęła na relacje
w rodzinie planetarnej, nie jest łatwe do ustalenia, ale był to czynnik,
który Bóg znał z doświadczenia i na podstawie tego doświadczenia rozwiązał na
papierze wszystkie niewiadome, zanim przystąpił do działania. Sukces
zastosowania Jego matematyki w rzeczywistości nie wymaga dalekich poszukiwań;
wyniki są widoczne gołym okiem. Skupimy się na Ziemi i na tym,
co oznaczała dla jej fizycznego ciała integracja ze wspólnym
polem grawitacyjnym.
Zacznę
od stwierdzenia, że każde ciało o charakterze astrofizycznym, o ile jest
odizolowane od jakiegokolwiek innego ciała, ogranicza się do zużywania własnej energii.
Podczas gdy w Dniu Zero Ziemia była odizolowana w swoim regionie pochodzenia,
niska prędkość przemian, z jaką pracowało jej jądro, utrzymywała
jej puls na stabilnym minimum obrotów.
I
Bóg mówi: „Ziemia była w stanie chaosu”, dając nam do zrozumienia, że każde ciało astrofizyczne
odizolowane od sieci energetycznej ma tendencję do zapadania się i przemiany w pył. Kiedy Bóg powraca i
podwaja energię swojego pola, przyspieszając obrót zewnętrznej powłoki Ziemi, co powoduje
fuzję skorupy pierwotnej i powstanie Płaszcza Lodowego, który pokrył
Glob pod koniec Pierwszego Dnia.
Gdy
wprowadzono Ziemię do Układu Słonecznego, o świcie Drugiego Dnia, Ziemia
znalazła się nagle w sytuacji podobnej do tej, w jakiej znajduje się transformator podłączony do
sieci energetycznej. Pierwszą reakcją jej jądra było przejście ze stanu
powolnej pracy do stanu zaawansowanego.
Siła
grawitacyjna. Powstanie i kształtowanie się łańcuchów górskich
Niezależnie
od równań regulujących masę ciał astrofizycznych podlegających
zależnościom astrofizycznym oraz od odległości, jaką pokonuje ciało planetarne podczas
swojej orbity, sekwencja zjawisk, których doświadczyła Ziemia podczas swojej
trajektorii zbliżania się do Słońca, spowodowała przegrzanie jej
jądra,
Należy
zrozumieć, że temperatura wewnątrz tego „kotła ciśnieniowego”, w
którym Bóg postanowił przekształcić ciało geofizyczne, nie mogła wzrastać
w nieskończoność.
Siła
grawitacyjna, jaką wywołało sprzężenie odpowiednich pól magnetycznych,
gdy Ziemia przekroczyła przypisany jej pas elektryczny w
Układzie Słonecznym, była hamulcem, który ustabilizował ją na jej orbicie. Siła ta wpłynęła na
dolną litosferę, wyrywając z górnej części płaszcza podstawy wielkich
łańcuchów górskich. Poprzez to podniesienie podstaw wielkich
łańcuchów górskich Bóg otworzył litosferę w miejscu, gdzie ciepło zgromadzone w wewnętrznym
ciele geofizycznym znalazło ujście, przez które mogło się uwolnić: w postaci gazów i
lawy, a Bóg dzięki temu efektowi doprowadził do przemiany lodu w wodę. Taka
jest sekwencja powstania wody i powietrza.
Sublimacja
lodowego płaszcza
Natychmiastowy
skutek spotkania Ziemi ze Słońcem w opisanych warunkach
spowodował przyspieszoną sublimację zewnętrznej powłoki lodowej. Energia
słoneczna działała jak rozgrzane do czerwoności żelazo przyłożone bezpośrednio do powierzchni lodu.
Sublimacja ta spowodowała rozpad powłoki na dwa wielkie bloki oraz
powstanie atmosfery biosferycznej.
Wody
spod firmamentu niebios
Równowaga
międzygórną warstwą
Płaszcza a dolną warstwą pękniętej w ten sposób skorupy sprawiła, że ciśnienie cieplne
zaczęło podnosić podnóża łańcuchów górskich, wokół których
ciepło geojądrowe znalazło linie pływalności na zewnątrz. Tak więc, jeśli w
strefie zewnętrznej energia słoneczna odegrała swoją rolę, to poniżej energia geofizyczna uczyniła
to samo, pękając Lodowy Płaszcz, a przez jego szczeliny gazy
zaczęły wydostawać się i przyczyniać się do tworzenia się trwającej Atmosfery.
Proces,
który doprowadził do powstania oceanu pokrywającego równik i regiony tropikalne, a
następnie spowodował przesuwanie się w kierunku biegunów geograficznych dwóch wielkich bloków lodu,
na które podzielił się pierwotny blok. Wody tego Oceanu Macierzystego były
wodami znajdującymi się pod firmamentem niebios. A firmament
niebios, który znajdował się pomiędzy wodami znajdującymi się poniżej i powyżej jego ciała, to
atmosfera.
Podsumowanie
przejściowe z zakresu geohistorii
Podsumowując:
Światło
było Płaszczem Lodu, pod którego brzemieniem znalazła się reszta
budowli geofizycznej pod koniec Pierwszego Dnia.
Jego
stworzenie nastąpiło poprzez stopienie Pierwotnej Skorupy; a stopienie tej
Pierwotnej Skorupy spowodował Bóg, przyspieszając geojądrowy puls Kuli Ziemskiej.
To
przyspieszenie rytmu pracy astrofizycznego serca Ziemi było
konsekwencją zwielokrotnienia gęstości pola grawitacyjnego
Ziemi na astrofizyczną jednostkę sześcienną
Na
początku Drugiego Dnia Ziemia i Słońce ponownie się spotykają. Bóg wywołuje
szereg zjawisk, z których pierwszym będzie
sublimacja Płaszcza Lodowego. Płaszcz pęka i rodzi się Atmosfera, której wzrost, w połączeniu z
przyciąganiem grawitacyjnym u źródła orbity stacjonarnej, nadaje jej
imponujące przyspieszenie fizyczne.
Dwa
powstałe w ten sposób bloki lodu rozpoczynają swoją podróż w kierunku biegunów
geograficznych, pozostawiając między sobą wody Oceanu Matki, z którego objętości
poprzez parowanie atmosfera będzie nadal czerpać swoją masę. Ta atmosfera
jest Firmamentem w Słowie Drugiego Dnia.
Po zidentyfikowaniu
Firmamentu ruch Ducha Bożego nad Wodami
wyjaśnia się jako Jego ruch w Przestrzeni. Wkraczamy zatem w obszar zachowania
Grawitacji, którą możemy zrozumieć dzięki naszej wiedzy o naturze
cieczy. To otwiera nasz umysł na zrozumienie pola
grawitacyjnego wszechświata jako oceanu, w którym układy gwiezdne
jawią się jako kontynenty i wyspy, umożliwiając nawigację gwiezdną dzięki
ich pozycjom w lokalnej przestrzeni galaktycznej.
Ogień,
lód, woda i powietrze. To pierwsze stopnie drabiny
żywiołów, po których się wspinamy. Kolejny nie wymaga
przedstawiania. Podsumowując i na zakończenie:
A. –
Fuzja skorupy pierwotnej.
B.
Sublimacja pierwotnej atmosfery.
C. – Odmrożenie
i cofnięcie się lodów.
D. – Powstanie
atmosfery biosferycznej.
Powstanie
płaszczyzny wzajemnych powiązań biosferycznych
Zamyka się
wędrówka po drabinie elementów naturalnych i otwiera się nowa
droga. Lód, woda, powietrze – wszystkie elementy są na swoim miejscu i gotowe na
wielkie wydarzenie, jakim jest przejście od materii nieorganicznej do organicznej.
Wracając
do tematu ewolucji drzewa życia, na pierwszym miejscu są korzenie. To właśnie
tam drzewo zaczyna kiełkować. Ale aby powstało drzewo, musi istnieć nasiono.
Zakładając, że komórka macierzysta, Ziarno Życia, miała swoje
źródło w Bogu, z sekwencji historycznych, które śledzimy, wynika, że
ziarno drzewa gatunków zasiał Bóg pod wodami Wielkiego
Oceanu. W związku z tym najpierw powstało Królestwo Roślin. Z tego
podwodnego królestwa roślin, w wyniku przystosowania się pierwszych gałęzi do życia lądowego,
w miarę jak poziom wód Wielkiego Oceanu obniżał się, wyłoniło się drzewo
lądowych gatunków roślinnych.
Ewolucja
tego nowego królestwa zakończyła się, gdy fotosynteza zmieniła
skład chemiczny atmosfery.
Ten
biohistoryczny etap miał miejsce podczas popołudnia trzeciego dnia. Widzieliśmy już,
jak po pęknięciu Płaszcza Lodowego dwa powstałe bloki rozpoczęły
odwrót w kierunku biegunów oraz jak trwające parowanie Oceanu w połączeniu z
wypiętrzaniem się łańcuchów górskich pod wpływem siły grawitacyjnej spowodowało
rozdzielenie się Oceanu na oceany i podział oceanów na morza.
W ten
sposób, w miarę jak poziom wód opadał, rośliny morskie
przystosowały się do życia lądowego, by z czasem
przekształcić prehistoryczną atmosferę w atmosferę historyczną, w której
głównym składnikiem jest tlen.
Z
kolei, w ramach niezbędnej adaptacji do rewolucji, jaką samo królestwo
roślinne wywoływało, prehistoryczne włókno roślinne z podwodnego podłoża
nabrało właściwości historycznych drzew lądowych.
Wraz
z stworzeniem królestwa drzew Bóg zamknął strukturę Planu
Wzajemnych Związków Biosferycznych. Plan ten omówię pokrótce, zanim
oderwę się od ziemi i wyślę tę opowieść w przestrzeń kosmiczną.
Autonomię
Planu Wzajemnych Związków Biosferycznych można podsumować stwierdzeniem, że
czapy polarne zostały ustabilizowane, aby stały się dwoma głównymi
głównych ognisk termoregulacyjnych systemu ekosferycznego. Ognisk, od których
Bóg uzależnił równowagę temperatury biosfery, a które, aby
ustabilizować topnienie obu ognisk termoregulacyjnych, Bóg uzależnił
od kąta obrotu kuli ziemskiej.
Przez
te miliony i miliony lat ekosferyczne ogniska termoregulacyjne pozostawały niezmienne, utrzymując
stabilną temperaturę biosfery, przy czym należy pamiętać, że wraz ze spadkiem ich masy
ogólna temperatura musiała nieuchronnie wzrastać. Jednak uzależniając
temperaturę biosfery od polarnych ognisk termoregulacyjnych, nasz
Stwórca był zmuszony zapewnić im platformę geofizyczną. Platformę tę
nazwę Autonomicznym Podłożem Ekosferycznym i wiąże się ona z równaniami leżącymi u
podstawy niezmienności kąta obrotu Ziemi.
Autonomiczny
Podłoże Ekosferyczne
Mamy
Ziemię krążącą wokół Słońca. Widzieliśmy, że stabilność
termodynamiczna biosfery została przez Boga uzależniona od mas polarnych. Teraz
musimy zbadać mechanikę utrzymania czap polarnych, ponieważ
wszystko skłania nas do przekonania, że temperatura i kąt obrotu pozostają w
bezpośrednim związku, a jednak Ziemia krąży w polu
grawitacyjnym podlegającym zmianom, które – pochodzące od centralnego ciała niebieskiego – przekształcają
przestrzeń międzyplanetarną w wyniku jej wzajemnych powiązań ze światem gwiezdnym, do
którego należy. Powoduje to na planetach niestabilną dynamikę obrotową,
będącą odzwierciedleniem kołysania Słońca.
Podporządkowanie
naszej planety prawu kołysania Słońca – którego przyczynę
musielibyśmy omówić w innym rozdziale – zmieniłoby obszar oddziaływania
energii słonecznej na kontynenty, co w konsekwencji spowodowałoby
nieregularne topnienie czap lodowych. Jednak tak się nie dzieje, stąd
pytanie: dlaczego Ziemia zawsze prezentuje Słońcu ten sam kąt
obrotu?
Ta
osobliwość ma swoje wyjaśnienie. Odpowiedź znajduje się w prawie rządzącym nachyleniem osi
obrotu w kierunku jednej lub drugiej półkuli ciała obracającego się wokół własnej
osi.
Codzienna
rzeczywistość dostarcza nam różnorodnych przykładów dotyczących natury i
praktycznych skutków tego prawa. Jego opis nie jest skomplikowany. Zastanówmy się,
co by się stało, gdybyśmy zaczęli kręcić się z rozpostartymi ramionami,
trzymając w jednej ręce encyklopedię? Czy obciążone ramię nie opadłoby w
kierunku naturalnym dla ciężaru, który podtrzymuje? Chodzi mi o to, że wystarczy wziąć globus
ziemski, położyć go na stole i przyjrzeć się temu przykładowi z
encyklopedią w jednej ręce w kontekście zjawiska skupienia kontynentów na
jednej półkuli. Czyż cała masa kontynentalna nie jest skupiona na jednej półkuli? Druga
półkula jest zajęta przez wody Pacyfiku. Mamy już
encyklopedię na jednym ramieniu Ziemi – jaki efekt uzyskamy, jeśli teraz
weźmiemy globus ziemski i zaczniemy go obracać wokół własnej osi?
Ten
efekt spadku kąta obrotu w kierunku przeciążonej półkuli jest
właśnie tym, do czego dążył Bóg, obciążając jedną półkulę masą pięciu kontynentów. Efektem końcowym, jaki to wywoływało, był stały kąt obrotu
.
Konieczność stabilizacji płaszczyzny
wzajemnych powiązań biosferycznych była koniecznością najwyższej wagi.
Stworzenie
stabilnej platformy termodynamicznej jest koniecznością
ewolucji.
Dzięki
skupieniu pięciu kontynentów w obrębie jednej
półkuli planety Bóg sprawił, że powierzchnia, którą Kula Ziemia
wystawia na działanie energii słonecznej, pozostawała zawsze taka sama.
Dzięki
tej optycznej stałości krzywa wzrostu temperatury biosferycznej, a
tym samym topnienia czap polarnych, utrzymywałaby się w
stabilnym tempie przez wszystkie epoki geologiczne.
Teoria
pierścieni geofizycznych
Powiedziałem,
że stabilizując kąt obrotu globu poprzez
przemieszczanie masy kontynentalnej na jednej półkuli, Bóg uzyskiwał stały
kąt padania światła słonecznego na bieguny geograficzne. Dzięki temu
efektowi spodziewał się uzyskać stopniowe topnienie, które zapewniłoby
ewolucji drzewa gatunków czas niezbędny do jej
zakończenia. Podkreśliłem też, że ta architektoniczna wersja oczywiście kłóci się
ze słynną hipotezą dryfu kontynentalnego. Dryf kontynentalny nie
jest w stanie wyjaśnić stałości kąta obrotu; co gorsza,
zaprzecza jego istnieniu.
Odchodząc
od barokowych dyskusji i wychodząc od materializacji matematyki
Autonomicznego Podłoża Ekosferycznego, powiedzmy, że architektura geofizyczna, którą
Bóg zatwierdził, tworzy strukturę, w której litosfera
jest stałym pierścieniem obracającym się na płynnym pierścieniu magmowym.
Pierścień
magmowy, czyli płaszcz, z kolei unosi się na pierścieniu chromosferycznym. A w
centrum mikrogwiazda, jądro, kołysze się w objęciach prądów grawitacyjnych, które
pełnią rolę jej orbity.
W
ramach tej konfiguracji fakt, że temperatura na
powierzchni jądra i na powierzchni Słońca jest taka sama, nie jest przypadkiem. Podobnie jak to, że przy
utrzymaniu stałej temperatury litosfery oceany zachowują się jak
wody rzeki, których reaktor jądrowy potrzebuje do utrzymania swojej temperatury w
równowadze.
Teoria
wulkanologicznego systemu flotacyjnego
W
pierwszym Dniu nasz Stwórca podwoił gęstość energii na jednostkę sześcienną
astrofizyczną pola grawitacyjnego Ziemi. Reakcją Jądra, które w tym
momencie znajdowało się w stanie zimnym, było uaktywnienie się i przystąpienie do przekształcenia tego
zasilania w ciepło.
Natychmiast
płaszcz ulega upłynnieniu, a skorupa pierwotna topi się. Po zakończeniu tych procesów
jądro ponownie się ochładza, w wyniku czego skorupa krzepnie i przekształca się
w pierścień geofizyczny, który nazywamy litosferą.
Gdy
znajdzie się w zasięgu oddziaływania Słońca: transformator geojądrowy ponownie się aktywuje
i osiąga stałą temperaturę, równą temperaturze zewnętrznej gwiazdy,
wokół której orbituje. Myślę, że wynosi ona około sześciu tysięcy stopni Celsjusza. To
włączenie do Układu Słonecznego zatrzymało krzepnięcie płaszcza, a jednocześnie
utrzymało stabilność pierścienia litosferycznego, który od tamtej pory obraca się z
własnym ruchem nad pierścieniem magmowym. Z grubsza rzecz biorąc.
Stałe
wytwarzanie ciepła przez jądro sprawia, że fizyka zmusza nas do wyobrażenia sobie między płaszczem a
jądrem swego rodzaju strefy chromosferycznej, w obrębie której samo
jądro oscyluje, powodując – w wyniku
zmian grawitacji, o których wspomniałem wcześniej – spłaszczenie
biegunów, jakie obserwujemy na kuli ziemskiej.
To właśnie
ta struktura geofizyczna skłania nas do zadania następującego pytania: W jaki sposób
Ziemia uwalnia zgromadzone ciepło wewnętrzne, które powstaje w pierścieniu
litosferycznym? Odpowiedź wymaga raczej faktów niż teorii, i cóż, choć mówimy
o litosferze o stałym kącie obrotu względem powierzchni
magmowej, jej ciało wyposażone jest w złożony system rur flotacyjnych,
przez które nieustannie uwalniane jest ciepło geojądrowe. Mówiąc o
wulkanach, mamy na myśli całą dynamikę sejsmologiczną towarzyszącą tworzeniu
tej architektury geofizycznej, imponującej w swoim przejawie i doskonałej w
swoim wykonaniu.
Prawo
ruchu systemologicznego
Ten
autonomiczny system geofizyczny, będący źródłem tak wielu zmartwień,
uzupełnia się o sui generis strukturę planetarną, wyjątkową i oszałamiająco
cudowną. Chciałbym jednak wyjść od pewnego prawa: każdy system astrofizyczny jest
transformatorem energii wszechświata w światło i ciepło , ajego prędkość działania zależy od
gęstości grawitacyjnej jego pola. To po pierwsze.
Z
drugiej strony należy stwierdzić, że prędkość gwiezdna układu – czy to
konstelacji, czy galaktyki – jest stałą wywnioskowaną z sił panujących w
regionie astrofizycznym, do którego dany układ należy. Innymi słowy, gdyby Układ
Słoneczny nie wchodził w interakcje z wszechświatem konstelacji, jego prędkość
przelotowa zależałaby wyłącznie od ilości energii jego pola
grawitacyjnego. Poddając Układ Słoneczny prawu przyciągania grawitacyjnego
między ciałami we wszechświecie, samo to prawo mówi nam, że wraz ze zmniejszaniem się
odległości między konstelacjami, logicznie rzecz biorąc, wzrośnie prędkość
przelotowa układów gwiezdnych, które je tworzą. Jest to zjawisko uniwersalne, z
którego możemy wywnioskować, że jeśli wzrośnie prędkość gwiazdy centralnej, od
której prędkości zależą mniejsze ciała w układzie, to wszystkie ciała
zależne od jej fizyki
Dynamiczna
struktura Układu Słonecznego
Odpowiedź
na zagadkę przedstawioną w poprzedniej sekcji – a mianowicie, jaki rodzaj
automatycznego hamulca utrzymuje prędkość przelotową Układu Słonecznego na niezmiennym poziomie
wbrew prawu grawitacji, które wskazuje na konieczność stałego przyspieszenia
w związku ze zmniejszaniem się odległości między Słońcem a dowolnym
punktem, do którego się zbliża? Chodzi mi o to, że jesteśmy lub byliśmy przyzwyczajeni do
pracy z „fotofiniszem” Układu Słonecznego. Oto on:
W
momencie konfrontacji z rzeczywistością to zdjęcie Układu Słonecznego
zatrzymanego w czasie jest całkowitym przeciwieństwem fizyki Układu Słonecznego, który
porusza się między ciałami niebieskimi oddalonymi o zaledwie kilka lat świetlnych i z którymi tworzy, bez wątpienia, otwartą gromadęgwiazd. Oto Układ
Słoneczny otwarty na członków swojej gromady:
Odpowiedź
na pytanie, dlaczego prędkość Układu Słonecznego wymyka się z zakresu działania prawa
grawitacyjnego, którego siłą rządzi się cały wszechświat, musi być
jednoznaczna, prosta i logiczna. Należy ją też umieścić w jej prawdziwym
kontekście. Należy sprecyzować naturę problemu, który ona uosabia. Zdefiniować, jakie prawo
ją wywołuje. Stworzyć przestrzeń i nakreślić na ekranie naszego umysłu
naturę zagadnienia, na które szukamy odpowiedzi.
Nadchodzi
moment, w którym to eksperci muszą wkroczyć do akcji, ponieważ to oni
dysponują bazą danych, której analiza może wykazać lub
ewentualnie obalić tezę o włączeniu Słońca do gromady gwiazd, mniej
lub bardziej otwartej i mniej lub bardziej zaludnionej, w zależności od architektury grawitacyjnej,
jaką te dane tworzą.
Moje
własne rozważania prowadzą mnie do zdefiniowania przemiany masy planetarnej
w mechanizm korygujący orbitę Słońca, dzięki któremu siła
odśrodkowa, na jaką Słońce podlega w regionalnym polu grawitacyjnym gromady , zostajezniwelowana, a Słońce podlega stałej
wartości.
„Wystarczy tylko przekształcić całkowitą masę
układu planetarnego w masę hamującą, a otrzymamy hamulec
stabilizujący prędkość przelotową Słońca”. Ta transformacja skupia
swój ciężar na równaniu korygującym orbitę Słońca, dzięki czemu siła
odśrodkowa, której podlega Słońce, zostaje pokonana poprzez przekształcenie
masy planetarnej w system sterowania kierunkiem za pomocą mechanizmu zdalnego.
Mamy
system, w którym będziemy uprawiać Drzewo Życia.
Wiemy
na pewno, że od momentu zasadzenia drzewa do momentu, gdy przyniesie ono owoce,
miną miliony lat naturalnych. Wiemy również, że rozwój życia
wymaga, aby natura zachowała swoją strukturę w warunkach, które są jej
właściwe. Oznacza to, że musimy unikać ingerencji zewnętrznych czynników kosmologicznych
w proces ewolucyjny. Zmusza nas to do ochrony
systemu biosferycznego w taki sposób, aby – pozostając w obrębie Wszechświata –
istnienie tego Wszechświata nie stanowiło dla niego śmiertelnej
ingerencji.
Jak
to zrobić?
Sama prędkość przelotowa Słońca oraz jego
podporządkowanie prawu grawitacji wskazują, że wraz z upływem czasu prędkość ta
powinna rosnąć, a właśnie tego nie chcemy. W
konsekwencji zmusza nas to do wyposażenia Układu Słonecznego w hamulec bezpieczeństwa, który
zadziała automatycznie i uruchomi się w reakcji na wzrost jego prędkości.
Właśnie o to chodzi. Zobaczmy, jakie praktyczne rozwiązania znalazł nasz Stwórca.
Pierwszym
praktycznym rozwiązaniem była logiczna koncepcja: obciążenie statku słonecznego w taki sposób, aby
przyspieszenie grawitacyjne było hamowane przez pracę związaną z przemieszczaniem się i zmuszało
statek do przekształcenia tego przyspieszenia zewnętrznego w siłę niezbędną do
wykonania pracy związanej z przemieszczaniem się po orbicie.
W
ten praktyczny sposób statek słoneczny utrzymuje stałą prędkość przelotową,
jednocześnie pokonując bezwładnościową tendencję do zwiększania prędkości w wyniku zbliżania się
do sąsiednich gwiazd.
Ale
przenieśmy ten przykład na ziemię. Wyobraźmy sobie, że mamy maszynę zatankowaną do
pełna. Czas, przez jaki maszyna będzie poruszać się po drodze,
będzie zależał nie tylko od osiągniętej prędkości, ale także od ciężaru, jakim ją
obciążymy. Jeśli załadujemy bagażnik do maksimum, skrócimy czas pracy, jaki
może wykonać zbiornik. Tego rodzaju hamulec nazwiemy egzogenicznym.
Ale
teraz wyobraźmy sobie jeszcze bardziej wyrafinowany rodzaj hamulca egzogennego. Wyobraźmy sobie, że w
miarę jak pojazd pokonuje coraz większą odległość, ładunek w bagażniku
zwielokrotnia swoją masę. Czy nie nadeszłaby chwila, w której pojazd zostałby
zahamowany, przygnieciony pod ciężarem wynikającym z działania tego hamulca egzogennego? Pytanie
brzmi: czy Słońce jest wyposażone w tego rodzaju hamulec egzogeniczny, tak że ciężar
planet zwielokrotnia się dzięki energii potencjalnej nabytej w
upływającym czasie? I odwrotnie, czy to właśnie dzięki temu prawu wzrostu
energii potencjalnej i jej przekształcania w ciężar hamowana jest tendencja
Słońca do ignorowania Prawa Grawitacji?
Wyrównanie
planetarne, całkowite lub częściowe, wielokrotne lub pojedyncze, działa jak
ramię, a jego oddziaływanie na Słońce przypomina działanie ramienia przeciwko dźwigni. Równanie systemologiczne mówi, że przyspieszenie Słońca jest hamowane przez
program regulacyjny, w który Bóg przekształcił wyrównanie planetarne.
planety przekształcają ciężar jedynego ciała, w które wyrównanie je
zamienia: w siłę, a ponieważ każda siła z natury ma za zadanie wykonać
pracę, pracą, którą wykonują, jest wywołanie kąta obrotu, o którym
mówiliśmy, oraz utrzymanie go na stałym poziomie. To właśnie jest to koło zamachowe, którego
szukaliśmy.
Jeśli
chodzi o fizyczno-matematyczny opis tego statku kosmicznego sterowanego
zdalnie podczas autonomicznego lotu w konstelacjach Niebios,
pozostawiam to komuś bardziej biegłemu w liczbach, niewiadomych i innych
złożonych równaniach. Zawsze podkreślając zarówno częściowe, jak i
całkowite ustawienia planetarne w ramach astrofizycznej systemologii
Stosowanej, przy czym te pierwsze działają jako przeciwwaga dla prędkości, a drugie
jako przesunięcie dziobu Układu w kierunku półkuli, z której
odbywa się załadunek. Krótko mówiąc, zanim pod wodami wielkiego
oceanu zasiano ziarno drzewa gatunków, Bóg musiał rozwiązać wiele
równań.
Podsumowując:
Wszystko pozostaje do rozwiązania na poziomie danych
końcowych. Pomysły są wstępem do badań. I w tym kontekście
postanowiłem dopracować mój pierwotny pomysł dotyczący relacji między planetami a
Słońcem w obrębie wspólnego pola grawitacyjnego, którego wpływ Słońce
przezwycięża dzięki ogólnej masie planetarnej przypisanej jego układowi.
To
prowadzi nas w końcu do struktury inżynierii astrofizycznej tak
doskonałej, że pozostawienie jej chaosowi jest po prostu nonsensem.
Cel
i sens stworzenia Niebios i Ziemi, Człowieka na końcu
tunelu czasu – Bóg nakreślił ogólną architekturę Niebios oraz
szczególną architekturę Ziemi, mając na uwadze miliony lat, których Narodziny i
Wzrost Drzewa Życia wymagały, by przynieść owoce. Ponieważ mógł i wiedział,
to zrobić, Bóg stworzył plan relacji między elementami biosfery, z
dwoma głównymi ogniskami termoregulacyjnymi na krańcach ekosfery oraz
punktowymi ogniskami rozmieszczonymi na kontynentach, którymi są łańcuchy górskie
pokryte wiecznym śniegiem. Sposób, w jaki z biegunów prądy atmosferyczne i
oceaniczne krążą i utrzymują stabilną temperaturę biosfery, jest dziełem inżynierii geofizycznej równie cudownym, co zaskakującym, które
miało wpływ na morfologię samej litosfery.
Ponieważ
musiała utrzymać stabilną temperaturę ekosfery, musiała wyposażyć Ekosferę
w stały kąt obrotu. A ponieważ mogła i umiała, stworzyła
Autonomiczny Podłoże Ekosferyczne, dzięki któremu, jak już wspomniałem, kąt padania
energii słonecznej pozostawałby stały przez miliony lat, których
Drzewo Życia potrzebowałoby, by wydać owoce.
Ale
było jeszcze coś więcej, ponieważ Układ Słoneczny nie jest odizolowany od reszty
Stworzenia, a będąc w ruchu i podlegając ogólnym prawom Wszechświata
, wzajemne oddziaływanie musiało i mogło powodować zakłócenia, które zniweczyłyby
dzieło tak wielu milionów lat. Ponieważ mógł i wiedział, Bóg nie wahał się
wykorzystać swojej inteligencji i wyposażyć Układu Słonecznego w mechanizm zdalnego
sterowania jego prędkością gwiezdną, który nazwałem Stosowaną Astrofizyczną Systemologią. A jednak to wszystko nie wystarczyło.
W
rzeczywistości struktura niebieska, którą obserwujemy w naszym najbliższym otoczeniu,
wykazuje bardzo charakterystyczne cechy. Aby ostatecznie całość ukształtowała się
w konstelacyjną architekturę obronną
astrofizycznego serca, z którego centrum wywodzi się jej szczególna
konfiguracja optyczna. Otóż, tak jak możemy to kontemplować naszymi teleskopowymi oczami,
wszechświat przecinają potężne prądy grawitacyjne przemieszczające
wielkie masy chmur z jednej strony na drugą, co jest źródłem mgławic. W ten sposób
Bóg, objawiając nam, że „stworzył gwiazdy na firmamencie, aby oddzielić
światło od ciemności”, mówi nam wiele o tym, jak na Układ Słoneczny wpłynęłoby
przejście Ziemi przez jeden z tych strumieni mgławicowych. Jednocześnie
odkrywa przed nami naturę tarcz konstelacyjnych.
Tekst
biblijny jest jasny jak słońce. „Bóg stworzył gwiazdy, aby oddzielić
światło od ciemności”.
W
pierwszym dniu dowiadujemy się, że Bóg stworzył światło i oddzielił je od ciemności.
W
tym czwartym dniu pierwszego tygodnia historii ludzkości, po oddzieleniu
światła od ciemności, Bóg stworzył gwiazdy, aby oddzielić światło od
ciemności.
Tekst
nie może być bardziej bezpośredni. To, że wynikające z niego wnioski są
fascynujące i – choć cudowne – całkowicie sprzeczne z mentalnością XX
wieku, nie ma żadnego znaczenia. Opinia współczesnego człowieka na temat natury
wszechświata nie ma znaczenia. Bóg nie kierował się współczesnym człowiekiem, gdy
sporządzał swoje Objawienie dla Mojżesza. Ten, kto nie miał znaczenia dla Boga, nie może mieć go również dla swoich
dzieci. Wnioski, do których doszli, nie interesują tej książki, podobnie jak
opinie autora. Kontynuujmy więc.
Struktura
Wszechświata z Objawienia i jej odzwierciedlenie w lustrze
Rzeczywistości daje nam z równości następujący wniosek. Mianowicie:
Wszechświat
z Księgi Rodzaju to Droga Mleczna. I właśnie o stworzeniu tej Drogi
Mlecznej mowa jest w słowach: „Bóg stworzył niebiosa, aby oddzielić Ziemię od królestwa
galaktyk”.
Konieczność
fizyczna wynikająca z badań Nieba, a z obserwacji zjawisk na Niebie widać, że
po drugiej stronie Nieba potężne prądy i wiatry przemierzają
Kosmos. Oto zdjęcia astronomiczne, które przemawiają z siłą tysiąca
słów w każdym ujęciu. Ich piękno nie powinno jednak przesłaniać jasności
naszego umysłu w interpretacji wydarzeń, które są ich
przyczyną. Funkcja fizyczna, jaką pełnią otaczające nas gromady gwiazd, polega na
tworzeniu sieci, która zatrzymuje wszystko, co niesie prąd, i odcina chmury
przejście do wnętrza układu konstelacyjnego, wokół którego są rozmieszczone. Oprzyjmy teraz na podstawach naukowych
boskie oświadczenie, że Niebiosa zostały stworzone, aby wznieść między
Ziemią a światem galaktyk mur ochronny.
Opis
ogólnej przestrzeni kosmologicznej, który odziedziczyliśmy, przedstawia nam
Wszechświat-Galaktykę, która porusza się i oddziałuje z innymi ciałami zgodnie z
ogólnymi prawami. Co doskonale wpisuje się w ekspansję aż do
nieskończoności Materii, sugerowaną przez Ideę Stworzenia.
Potrzeba
zrozumienia, dlaczego Bóg stworzył Niebiosa, aby chronić Ziemię
przed Ogólnym Ruchem Kosmicznym, implikuje odpowiedź na pytanie o związek między Bogiem a
tym rozmnażaniem się Materii aż do nieskończoności. A odpowiedź na to
pytanie prowadzi nas bezpośrednio do tego innego pytania, na które swoją teorią
kosmologiczną chciał odpowiedzieć geniusz XX wieku, a mianowicie: Przed początkiem
– co?
Kwestia
ta z kolei prowadzi nas bezpośrednio do pytania, jaką rolę odegrał Bóg w tym
Początku wszystkich początków i czym był On przed tym Ogólnym Kosmologicznym
Początkiem. Zagadnienie to zmusza nas do wkroczenia w sferę teologii, zachowując jednak zawsze
naukowe podejście, które dotychczas utrzymywałem jako język
porozumienia między Stwórcą a Jego stworzeniem, Człowiekiem.
W
„Przed Stworzeniem” istniała Niestworzona Rzeczywistość, a przed Stwórcą był Bóg. Pomiędzy Niestworzoną Rzeczywistością
a Stworzeniem miała miejsce rewolucja kosmologiczna.
Kiedy
i jak doszło do tej rewolucji kosmologicznej, poruszyłem w „BOSKIEJ HISTORII
JEZUSA CHRYSTUSA”. Tam zagłębiłem się w temat Historii Nie-Stworzenia i
omówiłem jej najważniejsze momenty. Wydaje mi się, że wspomniałem, iż Stwórca
powstał, ponieważ Inteligencja była w Bogu. Mniej więcej chciałem przez to powiedzieć,
że jeśli Inteligencja bez Mocy nie wystarcza do przemiany Rzeczywistości,
to również Moc bez Inteligencji nie posiada tej zdolności. Pamiętam, że wspominałem o tej
relacji nie-stworzonej, mówiąc o Dzieciństwie Boskiej Istoty. A to Dzieciństwo z
perspektywy rewolucji, która doprowadziła Boga do stania się Źródłem wszystkich
rzeczy. W odniesieniu do tego procesu On sam mówił o sobie, twierdząc, że został
ukształtowany. Proces kształtowania, który można rozumieć jedynie jako odbywający się w
Naturze Jego Inteligencji. A
gdy Stwórca został ukształtowany w Bogu, dokonała się rewolucja, która miała
uczynić z Boga, Nieskończoności i Wieczności jedną całość.
Z
tej ontologicznej rewolucji, która zjednoczyła Boga, Przestrzeń, Czas i Materię, wyłania się
pojęcie Ogólnej Zasady Kosmologicznej, to znaczy wydarzenia, które
wyznaczyło granicę między „przed” a „po”. Rozważając to, Bóg przekształcił Rzeczywistość,
wychodząc od samej struktury Rzeczywistości. Oznacza to, że nastąpiło zniszczenie
poprzedniego kosmosu i przekształcenie go w nowy, który – jak wszystko,
co się zaczyna – wywodził się z wydarzenia lub Ogólnej Zasady Kosmologicznej.
Ogólna
Zasada Kosmologiczna, która nieodwracalnie wyznaczyła granicę między „przed” a „po”.
Pytanie brzmi: w jaki sposób Bóg zapoczątkował tę Zasadę, której początek naszego
Wszechświata w szczególności stanowi fragment historycznej sekwencji, którą wprawiło w
ruch to Wydarzenie.
Odpowiedź
na to pytanie wymaga omówienia fundamentalnych praw
Ruchu Mnożenia Materii Kosmicznej, które działały od
Wieczności. Tyle tylko, że w odróżnieniu od Kosmosu Nies stworzonego, który angażował Nieskończoność
w to rozmnażanie, ponieważ Ruch ten miał swoje źródło w Bogu, ruch ten
został zrewolucjonizowany i realizowany przez pola przekształcające materię w
energię kosmiczną, a tę energię kosmiczną w materię astrofizyczną.
Bóg
zrewolucjonizował ten proces, tworząc akcelerator czasoprzestrzeni, w którym
lot podstawowej materii kosmosu utrzymuje prędkość przyspieszenia
niezależnie od masy; kiedy ta rzeka energii kosmicznej osiąga
centrum, czyli wąskie gardło klepsydry, wiązka przeskakuje na drugą stronę
poprzez eksplozję będącą źródłem gwiazd. Jest to zjawisko, które
nazywam implozją astrofizyczną – zjawisko to oznacza narodziny galaktyk i
gwiazd.
Skoro
pojedyncze ciało niebieskie może dać początek nieograniczonej liczbie wiązek
energii kosmicznej, to rozmnażanie się materii aż po nieskończoność jest rzeczywistością
wywodzącą się z Wieczności. To, co odróżnia to rozmnażanie się aż do
nieskończoności, to fakt, że wcześniej wymagało ono Nieskończoności jako toru transformacji, a teraz
ten sam proces powtarza się na polach czasoprzestrzeni rozpostartych przez
Boga na granicach Kosmosu.
To
sprawia, że Kosmos staje się bardziej masywną całością i zapewnia Ogólnej Przestrzeni wyższą gęstość
materii, co jest powodem, dla którego Kosmos zachwyca nas nowymi
galaktycznymi stworzeniami od dnia, w którym teleskop Hubble’a otworzył swoje oczy.
Stworzenie jest ciągłe, a jego ekspansja
stała.
Ten
proces mnożenia się materii kosmicznej, wynikający z Ogólnej
Zasady Kosmologicznej, możemy porównać do niekończącej się reakcji łańcuchowej, która
rozszerza swój zasięg i zasięg w miarę upływu czasu, rozprzestrzeniając się od centrum
w kierunku granic. Nasze teleskopowe oczy pozwalają nam podziwiać
ruch galaktyk w tej nieustannie rozszerzającej się Ogólnej Przestrzeni Kosmicznej
. Możemy również dostosować prawa grawitacji do obiektów
galaktycznych, których działanie obserwujemy, gdy przyciągają się one i gromadzą; do tego klasycznego prawa
musimy dodać prawo sił elektrodynamicznych, dzięki
któremu skupienie całej masy w jednym punkcie jest fizycznie niemożliwe do
osiągnięcia. To niezwykły powód, dla którego ruch atomów gorącego gazu
w pojemniku odpowiada Ruchowi
Kosmologicznemu Ogólnemu.
Ogólna
Przestrzeń Kosmologiczna
Powstawanie
galaktyk jako autonomiczne zjawisko, uruchamiane przez Boga poprzez
ciągłe zasilanie pola przekształcającego energię kosmiczną w materię
astrofizyczną, prowadzi nas bezpośrednio do odkrycia Kosmosu jako pola
surowca, z którego Bóg czerpie materię niezbędną do tworzenia swoich Dzieł.
Wśród nich znajduje się nasz Wszechświat. Nie był on pierwszym, ani nie będzie
ostatnim. Słowo Boże w tej sprawie jest stanowcze: „Zaprawdę, zaprawdę, mówię wam
mówię, że Syn nie może nic uczynić sam z siebie, lecz tylko to, co widzi, że czyni
Ojciec; bo cokolwiek On czyni, to samo czyni Syn. Ponieważ Ojciec miłuje
Syna i pokazuje Mu wszystko, co czyni, i pokaże Mu jeszcze większe dzieła niż
te, tak że będziecie się dziwić”. Wnioski
teologiczne nie mogą być jaśniejsze.
Ale
dlaczego wiązka energii kosmicznej nie rozprzestrzenia się w nieskończoność po przekroczeniu
granicy prędkości światła?
Odpowiedź
daje doświadczenie. Skok w kierunku nieskończoności zderza się z punktem
krytycznym wzrostu, czyli punktem implozji astrofizycznej, od którego
ciało gwiezdne przekształca pochłanianą energię w siły astrofizyczne. Zgodnie z
tym Nies stworzonym Prawem Kosmologicznym, nawet gdyby
układ materii i energii miał wolną drogę, to dynamiczna siła samego procesu
tworzenia prowadzi go do punktu, w którym przemiana w masę ustępuje miejsca
przemianie w światło.
Ogólny
ruch kosmologiczny
W tym
miejscu należy podkreślić, że Idea Wszechświata istniała przed samym Wszechświatem. Nie chodzi
tu o dogmatyzowanie ani filozofowanie. Nie jest to moim zamiarem. Chodzi jedynie o
przedstawienie rzeczywistości tak naturalnej, jak to, że badanie terenu jest
konieczne przed wzniesieniem jakiegokolwiek obiektu inżynieryjnego. A skoro Bóg zna
prawa swojego Stworzenia, jego wymiary, fenomenologię i
naturę, logiczne i naturalne jest, że planując wzniesienie Dzieła, wytycza linie
i dokonywał obliczeń, mając na uwadze wpływ terenu na przyszłość
budowli, w tym przypadku astrofizycznej. Lepiej niż ja ten
proces badań i refleksji poprzedzający Akt Stworzenia może opisać sam Bóg, który
natchnął Salomona do wypowiedzenia tych słów o swojej Mądrości:
„Jahwe
posiadał mnie na początku swoich dróg, przed swoimi dziełami, od dawna. Od
wieczności zostałam ustanowiona; od początków, zanim powstała ziemia.
Zanim powstały otchłanie, zostałam zrodzona; zanim pojawiły się źródła
obfitych wód; zanim góry zostały ufundowane, zanim
wzgórza, zostałam poczęta. Zanim stworzył ziemię, pola ani
pierwszy pył ziemi. Kiedy utwierdził niebiosa; kiedy wytyczył krąg
nad obliczem Otchłani. Gdy zagęścił chmury na wysokościach, gdy nadawał
siłę źródłom otchłani. Gdy wyznaczył morzu granice, aby
wody nie przekraczały jego granic. Gdy kładł fundamenty ziemi,
byłam przy Nim jako architekt, będąc zawsze Jego
rozkoszą; ciesząc się przed Nim przez cały czas”.
Mając
Ideę w Umysle, po rozwiązaniu wszystkich obliczeń, Bóg zabiera się do Dzieła. W
przypadku Niebios pierwszą rzeczą, jaką uczynił – według Salomona – było: „narysowanie okręgu
na powierzchni Otchłani”. Oznacza to wyznaczenie terytorium, zaznaczenie obwodu,
w obrębie którego stworzy Nowy Wszechświat.
Galaktyki
wywołują w Ogólnej Przestrzeni Kosmologicznej potężne prądy i
wiatry. Poruszają się one i podążają w kierunkach wyznaczonych przez same
galaktyki. Ale nie mówimy tu wyłącznie o materii mgławicowej.
Przekształćmy
galaktyki w armaty wytwarzające energię kosmiczną. W miarę jej wytwarzania
wystrzeliwują ją w Ogólną Przestrzeń Kosmiczną
Nasz
Wszechświat-Galaktyka, Droga Mleczna, wiąże się z resztą Stworzenia,
podążając za parametrami tego Ogólnego Ruchu Kosmologicznego. Patrząc z
zewnątrz, nasz wszechświat zachowuje się jak góra, na którą
kosmos zrzuca swoje chmury. Źródło mgławic leży w tej grze wzajemnych oddziaływań,
w obliczu której – mając na uwadze jej wymiary – Bóg nadał naszemu Wszechświatowi
swoje własne.
Inżynieria
astrofizyczna stworzenia
Inteligencja
Stwórcza zaangażowała się w grę
działań i reakcji, tworząc wszechświat zaprojektowany tak, by wytrzymać ciężar
prądów kosmologicznych. Oznacza to, że Bóg wzniósł budowlę wszechświata
wyposażoną we wszystkie niezbędne mechanizmy fizyczne, by przezwyciężyć
skutki trzęsienia ziemi, które wywołuje Jego własne dzieło. Bóg wie również,
że niczym żołnierze polegający na przedpolu bitwy wiele ciał niebieskich
spoza naszego Wszechświata ulega pod naporem prądów
międzygalaktycznych. To, co nazywamy nowami i supernowymi, to właśnie ci wojownicy,
, którzy polegli w walce i rozpadają się w fantastycznych eksplozjach, będących z kolei
kolebką komet i meteorytów przecinających Niebiosa.
Podsumowując:
Bóg ukształtował rozmieszczenie konstelacji wokół Układu Słonecznego, tworząc krystaliczną sieć grawitacyjną, której
solidność rozprasza niebezpieczeństwo zakłócenia Ewolucji Drzewa
Życia na Ziemi.
Te
cudowne, pozytywne rezultaty, widoczne w rzeczywistości, nie powinny zasłaniać nam
oczu naszego rozumu, gdy dostrzegamy, że zgodnie z wymiarami
astronomicznymi Bóg narysował ten Krąg na powierzchni Otchłani, o której mówił nam
Salomon w swojej Mądrości. To, co mądry i pokojowy król par excellence widział
oczami swojej Mądrości, my, dzięki Bogu, widzimy oczami
naszej twarzy. Gromady i supergromady w zewnętrznym pasie oraz gromady otwarte
i układy wielokrotne w pasie wewnętrznym tworzą tę krystaliczną, grawitacyjną sieć konstelacyjną, o której wciąż jest tak wiele do powiedzenia.
Zacznijmy od rozwikłania tajemnicy Pochodzenia Niebios.
Pochodzenie
i budowa Wszechświata
Wkraczamy
w obszar jednego z wielkich pytań: pochodzenia gwiazd na firmamencie. Myślę, że
odpowiedź została już naszkicowana w poprzednich rozdziałach.
Powstawanie gwiazd, jako cel istnienia
galaktyk, prowadzi do przekształcenia Kosmosu w pole surowca,
z którego Bóg czerpie materię do tworzenia swoich Dzieł.
Ponieważ
tworzenie galaktyk jest procesem ciągłym, całkowita masa surowca, którą pole kosmiczne
oddaje do dyspozycji Boga w celu realizacji dowolnego Dzieła, nie ma granic.
Inną kwestią jest to, w jaki sposób Bóg pozyskuje tę materię gwiezdną i transportuje ją ze
swoich regionów pochodzenia do Wszechświata. Wiedząc, że sposób tworzenia
rzeczy zawsze zależy od Mocy tego, kto je tworzy, oraz że wyobraźnia potrzebna do
tworzenia rzeczy pozostaje w bezpośrednim związku z Inteligencją tego, kto zamierza
je stworzyć, możemy mówić o wielkich rzekach przepływających przez równiny
międzygalaktyczne, a w końcu – zgodnie z tym, co uzna za najlepsze i zgodne ze swoimi potrzebami
roboczymi Władca Galaktyk.
Początkiem
i końcem ludzkiej inteligencji jest podziw; rodzi się on z
podziwu dla Stworzenia, by zakończyć się podziwem dla jego Stwórcy. Wszystko,
co się mówi ponadto, pochodzi z tego ziarna, którego nie było w Człowieku i które zostało
zasiane w jego istocie przez siłę obcą Stworzeniu Bożemu, co jest
tematem teologii. W każdym razie wielka kwestia Pochodzenia prowadzi nas
bezpośrednio do drugiej wielkiej kwestii: Budowy Wszechświata.
Z
tego, co przeczytaliśmy do tej pory, wynika, że Wszechświat i Kosmos to dwie
różne rzeczy. Te dwie rzeczy razem tworzą Boże Stworzenie, a w jego obrębie
jedną rzeczą jest Kosmos, a inną – Wszechświat. Kosmos jest polem
surowej materii, z którego Bóg czerpie, i z wolnością, jaką posiada Pan, pobiera
wszystkie materiały niezbędne do realizacji swoich Dzieł. Jeśli chodzi o
Wszechświat, to jest on polem gwiezdnym, na którym Bóg realizuje te
Dzieła. Kiedy więc Mojżesz mówi nam o stworzeniu Wszechświata, miał na
myśli właśnie to pole gwiezdne. Jego pochodzenie, jak widzieliśmy, leży w tym
polu kosmologicznym, z którego Bóg czerpie rzeki gwiazd, które przemierzają
równiny międzygalaktyczne i wpadają do tego uniwersalnego oceanu, w którego
wodach Drzewo Życia zapuściło swoje korzenie. Drzewo Życia, o którym jest
wiele do powiedzenia, zwłaszcza na tym etapie jego historii. Jednak na temat
budowy Wszechświata nie wszystko zostało jeszcze powiedziane.
Epilog
Oczywiście
Mojżesz w swojej Opowieści o Stworzeniu mówi o naszych Niebiosach. Czyniąc to,
stawia nas przed pewną Rzeczywistością: Bóg jest Stwórcą. Rzeczywistość ta prowadzi nas do
innej rzeczywistości: Wieczności, tej Wieczności, która implikuje Nieskończoność.
Rzeczywistości,
których całością jest ludzkość, ale nie jedynym owocem tego Drzewa
życia, któremu Bóg Nieskończoności i Wieczności dał Wszechświat jako
pole Pochodzenia i Wzrostu. Ta ostateczna konkluzja prowadzi nas z powrotem do
objawienia Syna tego Stwórcy i Pana Kosmosu oraz Wszechświata:
„Ojciec
pokazuje Synowi wszystko, co czyni, i pokaże Mu dzieła większe niż te,
tak że będziecie się dziwić”.
Używając
liczby mnogiej, gdy mówi o przeszłości jako odbiciu przyszłości, Syn
Boży objawia nam, że nasze Niebiosa i nasza Ziemia, a ostatecznie cały rodzaj ludzki,
nie są pierwszym plonem, jaki wydało Drzewo Życia.
Stwierdzenie
to rozwiązuje dylemat dotyczący życia we Wszechświecie. Człowiek nie jest pierwszym
ani nie będzie ostatnim Owocem tego Drzewa. Przed Człowiekiem stworzono już inne
światy, a po Człowieku nowe światy zrodzą się z gałęzi Drzewa
życia.
„Synowie
Boga”, o których mówi Biblia, są owocem tych Dzieł. Nie ma sensu
rozważać, z jakich
regionów we Wszechświecie pochodzą tacy „synowie Boga”. Faktem jest, że świadomość ich istnienia prowadzi nas do nowego
sposobu postrzegania budowy Niebios i Wszechświata jako całości.
Stworzywszy
Kosmos jako obszar, w którym powstają galaktyki, a te z kolei są fabrykami
gwiazd, Bóg myśli o Życiu i wyobraża sobie gwiezdny ocean, który będzie się
nieustannie rozszerzał, a pod którego Wodami Życie zapuści korzenie, rozwinie swoje
Drzewo i wyda swój Owoc.
W ten
sposób Bóg zapoczątkowuje początek światów, kierując strumienie
gwiazd ze wszystkich stron pola kosmicznego, które płyną od swoich źródeł
w galaktycznych łańcuchach górskich przez kosmologiczne równiny i wpływają do
konkretnej przestrzeni, gdzie tworzą ocean gwiazd, stanowiący podstawę Nowego
Wszechświata.
Wszechświat
początkowo amorficzny i w pewnym sensie dziki, w którym gromady i
supergromady łączą się i rozdzielają, a strumienie gwiazd poruszają się
pod wpływem sił działających w głębi tego Oceanu gwiazd,
które niczym tromba uderzyły w wybrzeża Wszechświata.
Jednak
celem tego ruchu jest zasianie Życia i zebranie jego Owocu. Tak więc
podczas każdego Aktu Stwórca wyciąga swoją Rękę nad pewną Strefę SWOJEGO Wszechświata i
nadaje jej kształt, rzeźbi ją, identyfikuje, nadaje jej właściwości, nadając kształt
temu, co amorficzne, czyniąc rozpoznawalnym to, co nie miało własnej tożsamości.
W ramach tego nieustannego procesu stworzenia i
w wyniku tego ruchu narodziły się nasze Niebiosa. Kluczowe pytanie,
czy Niebiosa naszego Firmamentu zostały stworzone, by trwać, czy też by zostać
zmiecione z przestrzeni jak zamek z piasku przy przypływie, ma swoją
ostateczną, rozstrzygającą odpowiedź.
Wierzę,
że w swojej Księdze Bóg umieścił, jakby mimochodem, wyrażenie: „niebiosa
niebios”, gdzie Jego Wszechświat utożsamia się z niebiosami będącymi siedzibą
wielu światów, z których każdy, na obraz i podobieństwo naszego, jest kolebką i
źródłem innych światów, które były i które będą, a każdy z nich ma swój
niepowtarzalny obszar.
Ten
aspekt prowadzi nas do kolejnej kwestii: nawigacji po Wszechświecie.
Tendencja
do wzrostu w nieskończoność, jaką Bóg nadał Wszechświatowi,
zakłada i implikuje potrzebę stworzenia uniwersalnej kosmografii, która umożliwi
nawigację wewnątrz niego poprzez identyfikację na odległość regionów, które
go tworzą. Bóg jest wolny i potężny, by uczynić to, co fala z
zamkiem z piasku, ale nie stworzył Wszechświata w ten sposób. Mógłby zebrać w
jednej księdze historię i niebiańską budowę każdego świata, ale w swoim Umysle
wyobraził sobie, że ta historia i budowa pozostaną wieczne,
a Niebiosa staną się literami tej uniwersalnej Księgi, w której każdy rozdział
dotyczy stworzenia świata i tego, co się w nim znajduje. Czyż nie są piękne te linie, wzdłuż
których gwiazdy układają się, by napisać tę wiadomość dla istoty
ludzkiej: Nieskończoność + Wieczność = Bóg? ..
|
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |