Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ.
ΖΩΗ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
"ΕΓΩ
ΕΙΜΑΙ"
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ «ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ. Η ΘΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
Εκείνες τις μέρες το Παρίσι γιορτάζε. Ήταν η 200ή επέτειος της Γαλλικής Επανάστασης, το έτος 1989. Είχα συμπληρώσει τα 33 χρόνια της ζωής μου.
Η πλατεία του Πύργου Saint Jacques, παγκοσμίως γνωστή ως Κήπος του Châtelet, ήταν εκείνες τις μέρες το αγαπημένο μου μέρος. Ο ουρανός έλαμπε με τα πιο όμορφα καλοκαιρινά χρώματα. Στις 14 Ιουλίου του 1989, ενώ θαύμαζα το τέλειο γαλάζιό του, το Άγιο Πνεύμα ήρθε σε μένα. Ποιος ήταν ο Ναπολέων; Ποιος ήταν ο Καρλομάγνος; Ποιος άνθρωπος, γεννημένος από γυναίκα, μπορεί να καυχηθεί ότι δημιούργησε έναν Αήττητο Πολιτισμό, που δέχτηκε επιθέσεις από τον Κόσμο, την Κόλαση και τον Θάνατο αιώνα μετά αιώνα για δύο χιλιετίες; Δίπλα στο Έργο του Ιησού Χριστού, τι είναι αυτά του Ναπολέοντα; Και όμως ο Ιησούς Χριστός συνέχιζε να είναι «Αυτός ο Άγνωστος».
«Εγώ θα γράψω την Ιστορία Σου: ΤΗ ΘΕΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ». Αυτή ήταν η απάντηση της ψυχής μου. «Ο κόσμος θα Σε γνωρίσει όπως Σε γνωρίζω εγώ, Πατέρα μου που είσαι στους Ουρανούς».
Εκείνη τη νύχτα το Πνεύμα άπλωσε το χέρι Του πάνω μου και κοιμήθηκα στην αγκαλιά της Παναγίας του Παρισιού. Με την αυγή, ο άνεμος σηκώθηκε, με σήκωσε στα χέρια του και με άφησε στο σπίτι των γονιών μου. Κλείστηκα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη και άρχισα να καταβροχθίζω βιβλία. Ιστορία του Χριστιανισμού, Ιστορία της Μεταρρύθμισης, Ιστορία της Ευρώπης, Παγκόσμια Ιστορία, Επιστήμες και Φιλοσοφία, Θεολογία και Ψυχολογία, Δοκίμια και Εγκυκλοπαίδειες. Στο τέλος του έτους, τα χέρια μου ήθελαν να δώσουν σάρκα και οστά στο Πρώτο Χειρόγραφο. Χρειαζόμουν ένα μέρος μακριά από τα πάντα, όλο τον χρόνο του κόσμου για να δώσω ζωή στη ΘΕΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Ο άνεμος του Πνεύματος ξανασηκώθηκε και με άφησε στο Λονδίνο.
Κατά τη διάρκεια εκείνου του χειμώνα του 1990 και της άνοιξης του 1991, συμπλήρωσα μεταξύ 800 και 900 σελίδες του Πρώτου Χειρογράφου της ΘΕΪΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Ο Πατέρας μου που είναι στους Ουρανούς, δεν φαινόταν τόσο ικανοποιημένος όσο εγώ. Κατέστρεψα εκείνο το Πρώτο Χειρόγραφο και ξεκίνησα για την Ιερουσαλήμ.
Διέσχισα την Ευρώπη υπό το φως ενός λαμπερού αστεριού και πέρασα τη Μεγάλη Θάλασσα πάνω στα φτερά ενός Ασημένιου Περιστεριού.
Στο βάθος της Μεγάλης Θάλασσας, ένας Πύργος λάμπει την αυγή σαν ο ισχυρότερος φάρος του κόσμου. Χάιφα. Άγια Γη.
Από τη Χάιφα πήγα στη Ναζαρέτ. Επισκέφθηκα τον Ναό της Ευαγγελίστριας. Μετά από μια σύντομη στάση στο Τελ Αβίβ, συνέχισα προς την Άγια Πόλη.
Όταν έφτασα στην Ιερουσαλήμ, η Πόλη βρισκόταν σε κατάσταση πολεμικής επιφυλακής. Το Ιράκ είχε μόλις εισβάλει στο Κουβέιτ. Ήταν το έτος 1991. Ο αντισιωνιστικός λόγος του νέου ήρωα του Ισλάμ, χρησιμοποιώντας το παγκόσμιο μίσος του μουσουλμανικού κόσμου εναντίον των Εβραίων ως συνδετικό κρίκο για την ένωση όλων των φονταμενταλιστών του αραβικού κόσμου με τον αγώνα του, απαιτούσε —σύμφωνα με ισραηλινές παραστρατιωτικές εφημερίδες— τη χρήση πυρηνικών όπλων, ειδικά της βόμβας νετρονίων, εναντίον οποιασδήποτε εισβολής στα σύνορα του Ισραήλ.
Εγκαταστάθηκα στην Παλιά Πόλη, μέσα στα τείχη της Αγίας Ιερουσαλήμ. Η συνύπαρξη μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων ήταν τόσο φυσιολογική όσο συνήθως είναι μεταξύ ειρηνικών πολιτών. Η ένταση γινόταν αισθητή στη διαδρομή Ιερουσαλήμ-Βηθλεέμ. Δεν βρισκόμουν στο Ισραήλ για να κρίνω κανέναν, ήρθα για να νιώσω τη γη στην Ιστορία της οποίας ήρθε στον κόσμο ο Υιός του Θεού. Κινούμενος από το Άγιο Πνεύμα, όπως ο άνεμος ξεριζώνει τα νεκρά φύλλα από ένα δέντρο, ο Πατέρας μου που είναι στους Ουρανούς απομάκρυνε από τα χέρια μου το λάθος στο οποίο είχα δώσει χώρο. Απαλλαγμένος από τα λάθη του κόσμου, ανέβηκα στα φτερά του Ασημένιου Περιστεριού και έπλευσα στα νερά της Μεγάλης Θάλασσας επιστρέφοντας στο Λονδίνο.
Νοίκιασα ένα στούντιο στο Finsbury Park. Έκλεισα την πόρτα και κάθισα αποφασισμένος να μην βγω από το στούντιο μέχρι να ολοκληρώσω την ΙΣΤΟΡΙΑ για την οποία έτρεχα τα τελευταία χρόνια.
Στα περίχωρα του Βρετανικού Μουσείου ανακάλυψα καταστήματα με μεταχειρισμένα βιβλία. Μετέτρεψα το στούντιό μου σε ένα ταξίδι στο Χρόνο, στα βάθη του νου των εποχών του Υιού του Ανθρώπου. Υπήρχε μια πόρτα που κανείς δεν είχε περάσει ποτέ και εγώ έπρεπε να την περάσω.
Αυτό συνέβη εκείνη τη νύχτα του Νοεμβρίου του 1994. Ένα ακατανίκητο όνειρο με κυρίευσε. Με την αυγή, άνοιξα τα μάτια μου. Η Πύλη μπροστά στην οποία περίμενα, ήταν ανοιχτή. Μπήκα και είδα. Όπως μια Μητέρα ανοίγει την Καρδιά της σε ένα παιδί, έτσι και η Μητέρα του Πατέρα μου που είναι στους Ουρανούς μου άνοιξε τη δική Της. Χωρίς να το ξέρω, έτρεχα όλα αυτά τα χρόνια πίσω από τον Θησαυρό που η Μητέρα πήρε μαζί της στον Ουρανό, αυτόν τον Θησαυρό που η Μαρία «φύλαξε στην Καρδιά της»
Πώς η Μαρία γνώρισε τον Ιωσήφ, ποιοι ήταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ, ποιοι ήταν στην πραγματικότητα οι περίφημοι αδελφοί και αδελφές του Ιησού. Τα πάντα, απολύτως τα πάντα, Εκείνη τα γνώριζε όλα για τον Υιό της. Ποιος καλύτερος από τη μητέρα κάποιου για να γνωρίζει ποιος είναι ο γιος της, ο πατέρας της, ο σύζυγός της, η οικογένειά της, η ιστορία της; Η Καρδιά αυτής της Μητέρας ήταν το Κοσμηματοκιβώτιο στο οποίο η Μαρία είχε φυλάξει όλη αυτή τη Γνώση, την οποία σήμερα εγώ, ένας γιος του Θεού, από τον Οίκο του Χριστού, ανοίγω, κατά τη Θέληση του Θεού, σε όλο τον κόσμο.
|